TLC for me

Het colletje dat ik heb gebreid van Araucania Botany Lace heeft fans, veel fans. Hoe leuk is dat! Op de Handwerk en Quiltdagen in Arnhem was mijn Willow Cowl erg in trek. Het was een gezellige beurs en het was er aangenaam warm (tegenover onze stand stond een giga warmtekanon). Marieke van Wereldwol en ik hebben twee dagen genoten.
 Ik heb de Willow Cowl een poosje geleden zelf gebreid. Ik vond de kleuren van Araucania Botany Lace zo mooi, daar wilde ik iets van maken. Deze col was precies geschikt voor dit hilarisch gekleurde wolletje. Voor ik begin met een project, lees ik altijd zo veel mogelijk aantekeningen van andere breiers. Daarna bedenk ik of ik precies volgens patroon te werk ga, of dat ik aanpassingen maak. Bij deze col zijn behoorlijk veel aantekeningen beschikbaar. 

Ik besloot de muizentandjesrand niet achteraf dicht te zomen, maar meteen mee te breien. Hoe minder draadjes ik hoef af te hechten, hoe blijer ik ben. Voor het samenbreien gebruik ik de haaknaaldmethode. Zo voorkom je gepeuter met de draad die niet van je breinaald af moet glijden als je hem door twee steken tegelijk probeert te halen. Het haakje van de haaknaald houdt mijn garen keurig vast. Als ik weer een aantal steken samengehaakt had, schoof ik ze op de rechternaald en klaar. Als je zelf niet weet hoe dat werkt en You Tube brengt ook geen helderheid, is het makkelijk. Gewoon later vastnaaien. Daar ziet ook niemand iets van. Ik ben gewoon een pietlut, wat zonder extra draadjes kan, doe ik graag in een keer.

Daarnaast las ik dat er een aantal 'losse' breiers bang waren garen te kort te hebben en dat ze de tricotbanen verkortten van 14 naar 11 toeren. Ik ben dan wel geen losse breier, maar ik heb voor de zekerheid die maatregel ook maar genomen. Ik vind het verschrikkelijk als je met een dreigend tekort aan wol met een project bezig bent.

Wat leuk is bij de Willow Cowl is dat je minder of meer tricot- en kantbanen kunt breien. Wil je een korter colletje, meer een ketting, kan dat. Wil je juist wat extra body, brei je extra banen. Hou er dan wel rekening mee dat je het niet redt met 1 streng. De tricotbanen in een effen kleur garen breien en de kantbanen in Botany Lace of andersom kan natuurlijk ook. Of je maakt de tricotbanen 5 toeren en je houdt de kantbanen even lang. Dat kan ook, je col komt er anders uit te zien, maar het watervaleffect blijft. Belangrijk is dat je in je tricot deel bovenin (als je smalle tricotbanen breit, de bovenste 3 tricotbanen) je minderingen maakt zodat de col taps toe loopt. Dit geeft een soort watervaleffect.

Misschien hebben mijn medebreisters wat aan mijn aantekeningen. Mijn laatste tip voor minder ervaren breiers: volg gewoon het patroon, het is helder geschreven en prima te volgen. Maak het jezelf niet ingewikkelder dan nodig. Ik wilde dat ik eens naar mezelf luisterde... 

Veel breiplezier!

En ja, de foto op mijn vorige blog is er ook een van de Willow Cowl, toevallig.

MediJA en Ravelry

Heb jij wel eens meegedaan aan de/een discussie over de zin en onzin van sociale media? Ik wel en vele malen ook. Ik bevind me in het kamp 'voor'. Een ieder die op welke wijze dan ook deelneemt aan de media vindt het in meer of mindere mate prettig om gezien/gehoord te worden. Waarom zou je anders een berichtje plaatsen dat door vriend (en vijand) kan worden gelezen? Je weet dat mensen de mogelijkheid hebben om te reageren en dat de reacties niet altijd zijn wat je graag zou lezen. Geschreven woorden zijn op vele manieren te interpreteren. En ook al heb je, met je hand op je hart, nooit bedoeld iemand te kwetsen, als de lezer het zo opvat, zijn de rapen gaar. Want boos zijn en vervelende dingen schrijven zijn zoveel makkelijker via een toetsenbord dan in het echie.

Je leert als gebruiker snel genoeg dat je de berichten moet scannen en dat je alleen de berichtjes leest, die je echt interesseren/vermaken. Toch is het in de praktijk vaak niet zo makkelijk de ongewenste of soms azijnpisserige reacties te negeren. De reactie-verwijder-button is, mits aanwezig, een uitkomst. Het is een reden waarom mensen helemaal niet beginnen aan dit soort sociaal gedoe. Ze vinden het nep, teveel gekonkel en getouwtrek, zonde van hun tijd of gewoon stom. En soms hebben ze gelijk.

Ik zie de voordelen er wel van. Sinds ik lid ben van een aantal fora, 'spreek' ik mijn familie vaker dan voorheen. Ik geef toe, heel diepgaand is het allemaal niet, maar dat is niet erg. Als we elkaar live zien, kunnen we het koetjes-en-kalfjesgebeuren overslaan en het over 'echte' zaken hebben. Ook mijn breiprojecten zet ik er met regelmaat op. Gewoon omdat ik het leuk vind te laten zien wat ik maak, vaak levert het leuke reacties op en soms een opdracht.

Daarnaast hou ik van schrijven, dus schrijf ik nu en dan ook een blog. Het typen van berichtjes is een oefening in het zo kort mogelijk noteren van informatie. De vlag moet de lading wel dekken. Zo makkelijk is dat niet. (Ik vrees dat ik vandaag weer 'nat' ga, so be it)

Mijn favoriete platform is zonder twijfel Ravelry. Dit is een brei- en haak community die zijn oorsprong vindt in de Verenigde Staten. Het heeft meer dan 3 miljoen leden wereldwijd. Mijn blogs worden gelezen in Finland, maar ook in de VS, Zuid-Afrika en in Australië.  Reacties op projecten en posts komen ook van overal. Op Ravelry kun je de wereld aan informatie vinden. Patronen, soorten garens, tips en trucs, ontwerpers enzovoorts. Naast je eigen pagina waarop je je projecten plaatst (voor elk project maak je een eigen pagina aan waarop je, als je wilt, foto's kan plaatsen en alle details die je maar wilt over je werk), kun je in talloze groepen je vragen kwijt en praten over wat je bezighoudt. Als ik breitechnisch ergens niet uit kom, zet ik mijn vraag bij het passende forum en binnen een paar minuten is er ergens wel iemand die het antwoord post. Laatst zocht ik een soort wol die blijkbaar alleen over de grote plas te koop is. En zeker de kleur die ik wilde hebben, was hier in dit werelddeel niet te vinden. Ik heb een 'help' geplaatst en binnen de kortste keren kreeg ik bericht van een Nederlandse dame. Ze had de 'voorraden' van mede Ravelers doorlopen en zag dat iemand in Zuid-Limburg nog een grote hoeveelheid van de door mij gewenste wol had. Ik heb een berichtje gestuurd en yessss!!! Ik kon zonder de verschepingskosten (zwaar, dus veel) en eventuele wachttijd en gedonder bij de douane, aan de slag. Zo fijn!

Wat mensen nog wel eens tegenhoudt om aan Ravelry te beginnen, is dat het een Engelstalig platform is. Er zijn diverse Nederlandstalige fora, maar de hoofdmoot is inderdaad in het Engels. Steeds meer patronen worden vanuit het Engels in het Nederlands vertaald, maar je moet ze wel kunnen vinden. Je kunt meedoen aan zoveel fora als je wilt, maar dat hoeft niet. Aanmelden kost niets, het opent een schat aan informatie. Waarom plaats ik geen linkje naar Ravelry? Als je er wat mee wilt, zoek je het zelf wel op toch? Dit lijkt wel een reclamepraatje, maar ik heb gemerkt dat, als ik Marieke help op beurzen, veel mensen niet op de hoogte zijn van deze bron van informatie. Trouwens, vrijdag 15 en zaterdag 16 november zijn we te vinden op de handwerk en quiltdagen in Arnhem. Praten we dan verder...in het echie. 

Foto: Willow Cowl in Araucania Botany lace (ik neem hem mee naar Arnhem \0/)

Koeien, hazen en rollende balletjes

Vandaag is MIJN dag! Mijn gedachten draaiden de afgelopen tijd overuren, maar ik kreeg de juiste woorden niet op papier. Vele uren rustgevend breien dwz. voor mij nieuwe, lastige technieken uitproberen, honderden kleine kraaltjes met een haaknaaldje in m'n breiwerk verwerken, tellen en nog meer tellen (hoe rustgevend is dat? Niet, kan ik je vertellen), hebben me geholpen mijn gedachten te ordenen. Ondertussen heb ik druk gewerkt aan het opzetten van een goede mailcommunicatie voor de volleybalclub waar de kinderen volleyballen. En natuurlijk heb ik me beraden op wat ik, nu ik groot ben, wil worden. Ik vind alles leuk, als ik maar ergens mijn tanden in kan zetten. Dat is een voor-, maar tegelijk een nadeel. Het is zo moeilijk kiezen, ik wil het allemaal! Jammer dat de periode niet echt meewerkt. Veel mensen roepen dat, als je wilt werken er altijd werk is en dat is misschien ook zo, maar passend werk is heel wat anders. Dat vind je niet zo een twee drie. Uitzoeken waar de leukste hazen rondrennen is een behoorlijke uitdaging! Bovendien is het lang niet altijd duidelijk dat het rondrennende dier een haas is die je graag wilt vangen. En als je daar dan achter bent, ben je samen met minstens 200 anderen die allemaal hetzelfde idee hebben.

Maar nu is het zo ver, ik heb een nieuwe baan. Zo bijzonder hoe een balletje kan rollen... Wat zal ik weer lekker slapen!

Jommes!

Een paar weken geleden ontplofte hier een bommetje. Ik kreeg te horen dat ik vanaf 1 juni niet langer werknemer ben van het bedrijf waar ik werk. Ik doe mijn werk prima, daar ligt het niet aan, maar toch... Meestal word ik rustig van een toertje recht en averecht. Helaas is dat niet voldoende voor de lichte paniek die zich nu van me meester maakt. (Heb je met knallende koppijn en waterende ogen wel eens geprobeerd 200+ kraaltjes in je shawl in te breien? Dat minihaaknaaldje prikt steeds mis, dus in het naastgelegen hoopje kraaltjes. Die vliegen als popcorn in de magnetron alle kanten op over de vloer, tikketakketikketakketikketakkend!)

Jommes, ik ben sprakeloos, verslagen, 'gobsmacked'. Jammer genoeg moet ook ik in deze crisistijd op zoek naar  een graziger weide. Dat was niet de bedoeling. Ik ontdek ook dat ik zo emotioneel ben, dat ik, zodra ik met iemand die ik ken, praat over het naderende onheil, in tranen uitbarst. En dat haat ik zo. In plaats van ‘hup-de-schouders-eronder’ en doorgaan, zoals ik van mezelf gewend ben, zit ik sippend in een hoekje. Bah, stom, niet doen, verloren energie, dat weet ik heus wel. Misschien dat, als ik het maar vaak genoeg hardop zeg, ik m’n pit weer terug vind. Mijn LinkedIn profiel is up to date, m’n twitterprofiel is bijgewerkt en ik heb een oproep gedaan op facebook. Ik laat mijn CV en profiel achter bij iedereen die heel misschien ooit iets voor me zou kunnen betekenen. Ik heb maar één baan nodig toch?!

Relativeren kan ik ook. Er zijn zo verschrikkelijk veel mensen die een eindeloos veel afschuwelijker lot hebben getroffen. Het lag niet aan mijn functioneren, maar aan allerlei factoren die met mij als persoon niks te maken hebben. En natuurlijk stikt het van de nieuwe kansen, die ik alleen maar hoef te grijpen. Alleen, als het erop aan komt, gaat het daar niet om. Omdat ik het leuk had op de plek waar ik was, heb ik mijn verdediging laten zakken. Ik ben vergeten om me heen te kijken en iets te doen met de dingen die ik zag. En daar heb ik nu dik spijt van. Deze week gebruik ik om de laatste zaken af te handelen en dan is het klaar, over en uit.

Ik heb heel wat ‘afgeraveld’ de afgelopen weken. Mooie projecten bekijken en zoeken, want ik heb straks een beetje tijd over… In een forum schreef ik waar ik mijn inspiratie vandaan haal. En dat het me zwaar viel, dat ik straks werkzoekend ben. Een lievelievelieve designer las m’n berichtje en pm-de me meteen. ‘Which of my designs do you like? That’s my gift to you, to brighten up your day’. Zoveel liefs, helemaal uit de USA, weer dikke tranen, jommes. Een leuke mouwloze tuniek is het geworden. Alle tijd om geschikt garen te kiezen. Daarnaast vond ik ook een mooi projectje voor mijn ‘heulveul’ kleuren botany lace. Een schattige oneskeincol, televisiekijkmoeilijkheidsgraad, maar net afwisselend genoeg om niet in slaap te vallen voor diezelfde televisie. We hebben volgend jaar ook een huwelijksfeestje (dat van mezelf, hahaha), daar heb ik inmiddels ook een shawlpatroon voor gevonden. Breitechnisch hou ik mezelf de komende tijd wel bezig J.

 

Daarnaast kan ik weer eens beginnen met een schilderij en vind ik misschien de inspiratie voor een nieuw boek. Onze nieuwe parkiet is al tammer dan hij zou zijn geweest als zijn baasje alleen in het voorbijrennen aandacht aan hem had geschonken. Ik kan op school helpen bij de crea-middagen en ga met een groepje kinderen naar de knuffelpoli in het ziekenhuis.

Ik moet mijn creatieve, veelzijdige, organisatorische, presentatorische, schrijverstalent wel bezighouden natuurlijk. Tussendoor zoek ik heeeeeeel hard naar een baan. Er is vast, ergens, iemand op zoek naar mij….toch?

(onze zoon zei, toen’ie een peuter was ‘jommes’ als hij iets niet voor elkaar kreeg, vergezeld van een teleurgestelde elleboogbeweging en een zielig trillende onderlip)

Vlinders, huisdieren en een wipwapbed

Terwijl mijn voeten (in gedachten) een vreugdedansje dansen omdat ze eindelijk bevrijd zijn van hun schoenen, MOET ik even opschrijven wat we afgelopen dagen hebben beleefd. De brei- en haakdagen, daar heb ik het over. Zoals inmiddels bijna een traditie is geworden, help ik Marieke in haar Wereldwol stand. Lida en Ammerins maakten het Wereldwolcluppie compleet. Een supercluppie, dat was het. Thanx ladies! Helpen op de beurs is een ideale combinatie van dingen die ik graag doe: helpen, praten/kletsen, ervaringen uitwisselen, proberen samen met mensen uit te zoeken welk wolletje ze precies zoeken en dat dan te vinden. En niet onbelangrijk, dat vinden wij brei- en haakdagbezoekers allemaal, het gezellig met elkaar hebben. Dit was echt een beurs voor bijpraten met haak- en breivrienden, maar ook met mensen die je alleen kent van Ravelry of die je helemaal niet kent, kijken naar en kopen van allerlei prachtige producten en workshops volgen over technieken die je graag wilt leren.

Hoe leuk, het blijkt dat Wereldwol het ideale huisdier verkoopt! Na betaling van het aankoopbedrag krijg je in een fuchsiaroze tasje een heerlijke, zachter dan zachte streng handgeverfde zijde mee naar huis. Het enige wat je hoeft te doen is haar op de leuning van je bank leggen. Je hoeft haar niet te voeren, ze loopt niet door je beeld als je tv wilt kijken, ze verhaart/blaft/miauwt/bijt niet, je hoeft er niet mee naar de dierenarts, omdat ze nooit ziek is, wat wil je nog meer! Automatisch dwaalt je hand, terwijl je naar je lievelingsprogramma op tv kijkt, naar dat zachte strengetje. Onwillekeurig streel je de zachte vezels en misschien til je haar zelfs even op en leg je haar zachtjes tegen je wang.

Maar ik was ook zo blij voor onze strengen Malabrigo lace! Alhoewel het een prachtige kwaliteit heerlijk zachte wol is, sneeuwt ze op de beurzen om een of andere reden altijd een beetje onder in het wolgeweld. Maar deze keer had ze een van de hoofdrollen. Echt leuk! Wat ook meewerkt is, dat de nieuwste kleurtjes heel vrolijk zijn en er echt uit springen. Ik kon het niet laten ze nu en dan even geruststellend op de rug te kloppen. (Wie is er gek?...ach wat dan nog...)

Omdat Nieuwegein verder weg van huis ligt dan goed is voor onze vermoeide beurslijven, had Marieke een hotel voor ons geregeld. Fijn, heel fijn! Ik ga opgelucht op bed zitten, even relaxen en wip… het voeteneind van het bed zakt een centimeter of tien naar beneden en wap…het hoofdeinde komt eenzelfde tien centimeter omhoog! Heb ik dat, aan het voeteneinde ontbreken beide beddepoten. Een wipwapbed, zucht. Gelukkig konden we van kamer wisselen en hebben we na een welverdiend diner, lekker kunnen slapen. Op naar dag 2.

Op een gegeven moment komt er een dame met haar dochter bij ons aangewandeld. Haar dochter is op zoek naar wol en we raken aan de praat. Mevrouw draagt een allerschattigste gehaakte vlinderbroche. Echt zo’n vlindertje waar mijn dochters naam op staat. Bleek dat ze de vlindertjes samen met een vijftal andere dames maakt om te verkopen voor Diergaarde Blijdorp. Daar wordt namelijk een vlindertuin gebouwd. En het geld dat deze vlindertjes opbrengen, gaat rechtstreeks naar dit doel. Nog veel leuker. Jammer alleen dat ik in Leeuwarden woon en Blijdorp toch een naar eind fietsen is (zeker in deze omstandigheden). Mevrouw kijkt haar dochter aan en zegt dat ze deze vlinder, die ze speciaal vanochtend nog had gemaakt, wel aan me wil verkopen! Zo ontzettend lief! Ik ben dol op vlinders en sponsor graag de Blijdorpse vlindertuin. De vlinder is met me mee naar huis gegaan en mijn dochter is er dolblij mee!

De brei- en haakdagen, ik vind ze geweldig!

Over knappende draadjes en gaatjes

Het ijs is uit de vijvers verdwenen (er ligt ook alweer een laagje, maar dat terzijde) en alhoewel we nog even een dikke winterdip hebben (kkkkkoudddd), gaan we toch echt weer richting het voorjaar. Ik ben weer klaar met het breien van dikke cols, sjaals en mutsen en begin vol goede moed aan nieuwe kantprojecten, want gaatjes is lente, lente is leuk. Eerst nog maar een streng winterig dikke wol wegwerken. Wel met gaatjes, voor tussen de winter en de lente in. Patroon uitgezocht en hup, aan de slag.

Word ik middernachtelijk gillend wakker. Rechterschouder en arm doen zo'n pijn, verschrikkelijk! Ik heb het een paar dagen aangekeken, maar het werd steeds erger. Inmiddels kon ik zelf niet meer rijden (als je arm alleen strak langs je lijf wil blijven, kun je het stuur niet vastpakken, jammer). DH bracht me naar de huisarts die na wat duw en trekwerk (auw!) constateerde dat ik slijmbeursontsteking in mijn rechterschouder heb. Dat is niet goed. Ik ben RECHTS. Zware ontstekingsremmers moesten verbetering brengen. Ondertussen besloot de hamster (die de week daarvoor geopereerd was, details op FB) dat ze in sneltreinvaart dit leven ging verlaten. Jammer genoeg ging dat gepaard met zichtbaar heel veel pijn, zo erg dat we met haar naar de dierenarts moesten. DH reed, ik huilde.

Daar lagen al mijn 'vers' uitgezochte lentepatroontjes, werkloos op een tafeltje. Want breien met de zere arm was niet te doen, niet slim ook. Mmm... Mijn werk zorgde voor afleiding, maar wat doet de mens daarna? Tv kijken? Dat verveelt snel, jakkes! Lezen, geen zin in. Naar buiten kijken? Neuh. Slapen? Niet leuk, want hoe moet je liggen, alles doet zeer. Ik ben een 'ouderwetse' breier. Draad rechts en veel actie met rechterhand om mooie werkjes te breien. Er zijn meer methodes, die ik voorheen allemaal geprobeerd en afgewezen heb. Ik kon al 'throwend' veel sneller. Tijd om een links georiënteerde techniek op te pakken, langzaam, heel langzaam en nu en dan een toer. Alles is beter dan niks. Dus daar ging ik 'continentaal'. Draad links, werk in de schoot en rechterhand ontspannen met als enige activiteit, naald vasthouden. En het gaat! Alleen het gevoel al dat ik toch wat kan doen, is fijn. Een soort breionthaasten, want dat moest voorheen ook altijd zo snel mogelijk. Nu niet. Relax, dan breekt het draadje niet.

Sneeuwschuivervrij schaatsen

Ineens komt mijn Friese bloed weer bovendrijven. Wat is er aan de hand? Het vriest, niet één dag, niet twee, maar gewoon serieus al een hele week. Het blijft voorlopig ook vriezen. Dussss....er ligt ijs. IJs is schaatsen. Schaatsen is leuk! 

Tot m'n 18e woonden we in Balk, een leuk dorp aan de elfstedenroute. En nee, echte Friezen denken bij vorst NIET meteen aan dé tocht, maar aan schaatsen. Ik dus ook. Als er ook maar de geringste kans op ijs was, stond ik te trappelen tot ik de ijzers weer onder kon binden. Niet eens om lange tochten te schaatsen (die vonden we ook leuk), maar gewoon, omdat het zo gezellig was met zijn allen op de Luts (ja, die van het nieuws). Met een beetje geluk konden we het Slotermeer over schaatsen naar Sloten.

Als ik 's ochtends wakker word, kijk ik eerst door een kier in de gordijnen of het alsjeblieft niet heeft gesneeuwd. Sneeuw willen we niet, dan moeten we (en in het bijzonder buuv L.) in de weer met sneeuwschuivers op het ijs. Nee, we willen zo, vanuit de achtertuin, hop het ijs op. Rondjes draaien op onze 'eigen' baan. Tot nu toe is het hier sneeuwvrij, jeuj!

Afgelopen woensdag hebben de kinderen de hele middag de nabijgelegen ijsbaan onveilig gemaakt. Ik ben zo blij dat ze het schaatsgebeuren net zo leuk vinden als ik! Donderdag was het zover. Schaatsen op 'echt' ijs. Buurman M. had 's middags het ijs getest op de vijver achter huis. De zwanen zijn net op tijd vertrokken naar een andere vijver, dus de ijsvloer ligt er wakvrij bij. Hij heeft gestapt, gerend en gesprongen. IJs goedgekeurd. We hebben hem uitgeroepen tot lokale ijsdeskundige (niet omdat we zelf liever geen risico lopen op een nat pak 0:-), maar omdat hij er verstand van heeft). Buuv L. stapte zelfverzekerd het ijs op. Onze zoons schaatsten al dapper rondjes. Ik durfde nog niet helemaal. Het kraakte aan de kanten nog zo hard. Uiteindelijk haalde buuvs zoon me over (hij kan heel dwingend kijken). De schaatsen onder en gaan. Wat was het heerlijk! De eerste rondjes van het jaar smaken naar meer. Stiekem ben ik er heel trots op dat mijn schatjes (groot en klein) en ik allemaal rondzwieren met door mij gebreide mutsen op en sjaals om. 't is een kleurig stel. Van mij mag het zo nog lang winteren!

Turbotempo

Ik kijk op de kalender en ineens zijn we halverwege december! Ok dan. In september tikte de herfst min of meer plotseling tegen 't raam. Ik had mijn kinderen nieuwe sjaals en mutsen beloofd in door hun uitgekozen kleuren en tussendoor stonden er ook nog een paar andere projecten in mijn wachtlijst. Die moesten ook allemaal zo snel mogelijk af. Van wie moest dat? ...Van mij. Ik weet het, ik leg mezelf de meest vreselijke deadlines op. Tussendoor wilde Sinterklaas ook nog mijn aandacht. 

Een spencer met bijpassend mutsje voor baby Jip, Hollyshocking Emma's muts en col (patroon wurm) voor Dyr, een fishermans rib sjaal met franje en cozy-roni muts (patroon rib-a-roni) voor Fer, een emerald braids baret (patroon supplement) en vingerloze handschoenen (patroon Vancouver fog) voor mij.  En ook nog een KAL-letje met Marieke: de BFF cowl (1 cocooncol en 1 seedpodcol in één kleur gebreid, Marieke breide deze 2 ook in een andere kleur. De cocoons uitgewisseld. De 2 cols (in 2 'ringen') aan elkaar gezet en tadaa, de BFF cowl is klaar). De hothat muts (patroon Claudia, dat is in tegenstelling tot wat je denkt met deze naam een prachtig unisex patroon) voor Bauke hangt nu aan de pennen. Ik tel even en wow, 11 projecten in een paar maanden, da's veel, al zeg ik het zelf.

Kleine kink in de kabel is dat ik een aanval van eczeem heb (gehad), onder andere op mijn handen. Met nare ingevette handen die overgevoelig zijn voor wrijving kun je niet breien (gil en schreeuw). Gelukkig hebben we kunnen constateren dat het geen wolallergie is (dan gilde en schreeuwde ik nog veel harder). Ik heb geleerd de rechternaald met duim en wijsvinger vast te houden, zodat de rest van mijn getergde hand kan bijkomen van alle ellende, want ellendig is het. Niet kunnen breien is vervelend, maar niet kunnen slapen is afschuwelijk. Sinds de herfstvakantie lijkt mijn slaappatroon het meest op dat van een onwillige baby. Heel graag willen slapen, maar steeds wakker worden/zijn en blijven, want jeuk. Behalve dat het voor mij niet echt fijn is, is het minstens zo vervelend voor de gezinsleden. Mama/vriendin is moe, chagrijnig en van de kort-lontige. Bovendien moet ik zoveel mogelijk activiteiten waarbij ik met mijn handen in water moet, vermijden. Ik hou mezelf voor dat het over gaat. Dan ga ik eerst heeeeeeeerlijk slapen en dan ben ik weer mijn eigen vrolijke, gezellige zelf.

Zaterdag heb ik nog een leuk dingetje. Ik ga Marieke (van Wereldwol) helpen bij het Midwinterwol wolfestival in Winschoten. Leuk! En gezellig! Mijn eigengebreide wantjes, baret en sjaal gaan mee en mijn heerlijk warme snowboots. Misschien zie ik je daar!

Zoef, knipper en weg

Een paar keer met mijn ogen geknipperd en zoeffff.... weg was ie, de zomervakantie. Ik heb er van genoten, ik kan niet anders zeggen. We gingen pas de 19e augustus richting de warme zon, dus ik heb volop kunnen meedoen met mijn allereerste Ravellenic Games, of Raveoly, wat je wil. Ik heb zo gelachen om de reacties op twitter en facebook! Velen hadden werkelijk geen enkel idee waar ik het over had. Zij die me serieus overkwamen, heb ik een persoonlijk berichtje gestuurd met uitleg. Ik heb mijn medaille over laten vliegen vanuit de USA en nu pronkt 'ie in de huiskamer. Leuk!

Daarnaast heb ik deze zomer (op zich was het wel mooi weer geloof ik, de kinderen hebben tenminste heel veel buitengespeeld) mijn Mirabelle gered van hibernation. Ik ben er zowaar in geslaagd een behoorlijk aantal toeren foutloos af te ronden (applaus voor mij en voor mijn gezin, zij moesten, als ze om me heen draaiden weer eens genoegen nemen met een 'ssstttt ik tel!'). Ik heb de life line ook ingevoerd in het project. Het werkt! 

Het was maar goed dat ik geen breiwerk heb meegenomen naar ons vakantieadres (Mallorca). Het was er smoorheet en de luchtvochtigheid aldaar was hoog, echt zweten geblazen. Natte handen en wol vinden elkaar niet aardig. Het werkje had maar werkloos in een tas gelegen. Ook zielig. Maar ooo wat was het heerlijk daar. Zwemmen, zonnen, lekker eten, ons laten rondrijden over het eiland, een beetje hier en daar kijken. 'k Zou er zo aan kunnen wennen.

Eenmaal thuis drong de waarheid al snel door. School begon weer en de zomertemperaturen, die me wel bevallen, daalden snel naar herfstachtige laagten. Vandaag heb ik alle projecten die voor de winter op de planning staan in mijn Ravelryqueue gedrukt. In ieder geval de dingen die snel af moeten. Oepsie, ik krijg het er nog druk mee. Het is bijna weer sjaalenmutstijd. En de tijd breekt weer aan, dat ik kleumend op kantoor achter mijn computer mijn handen zit warm te wrijven. Dus vingeloze wantjes/handwarmdingetjes zijn geen overbodige luxe. Ik heb deze week mijn Clap ook al om, 't is zo in het zomerjasje al best koud op de fiets en op het winderige schoolplein.

Het bloggen was er ook al een poos bij in geschoten. De herfst is het seizoen van het oppakken van de dingen waar je in de zomer geen zin in had, dus hup, de schouders eronder en gaan met die banaan.

Ik ben er weer.

Liedje

Hoe moeilijk kan het zijn,
fietsen in de regen.
Een poncho om de schouders,
windkracht 7 tegen.
't ontgaat me volledig.
Een liedje in mijn hoofd.
Zomer zit van binnen,
dat is wat ik geloof.
Dus fiets ik zo snel ik kan,
naar mijn kindjes en mijn man.
Dat liedje in mijn hoofd:

"Ik ben er bijna!"

Terschelling op hakken

Er stond een weekend ‘met de meiden’  naar Terschelling op het program. Super, zin in natuurlijk! Jammer dat het weer ons geen directe leidraad gaf voor het bepalen van de mee te nemen outfits. Dusssss… koffer vol met, ja ik geef het toe, zo’n beetje mijn halve kastinhoud. Lange broeken, korte broeken, lange jurk, korte jurk, legging, shirts met korte mouwen, strandbadpak, zwembadbadpak, sokken, ondergoed, pyjama, colbertje, sjaal, zomerjas, regenjas, handdoeken groot en klein. Een minstens zo belangrijk (zo niet belangrijker) dilemma; schoenen. Sneakers in geval van strandwandeling in de regen/kou. Slippers in geval van zomer en/of zwembad. Maar waarop lope deze mens gedurende alle andere activiteiten? Een paar leuke platte schoentjes…die heb ik niet. De sneaker staat belachelijk onder een jurkje, dus die is ook niet geschikt als dagelijkse schoen. Ik loop in de zomer het liefst op mijn pumps met 7 centimeter hoge hakken. Erg comfy, al lijkt dat misschien niet zo. Maar op hakken over Terschelling banjeren? Daarover moest ik serieus nadenken. Is het niet te stadse fratserig, zo’n dame die op gehakte schoentjes het eiland verkent? Ze lopen als pantoffeltjes, dat wel. Op vrijdag nieuwe schoenen kopen voor het weekend is ook geen optie. Blaren zijn ongewenst. Weeg en wik, wik en weeg, besluit genomen: ik doe gewoon mijn lievelingspumps aan. ’t Is me ook wat waard dat ik, mocht er een foto genomen worden waar ik op sta, er op m’n voordeligst op uitkom en niet als zo’n gitaarbegeleide, riekend naar de was  die 4 weken geleden al gedaan had moeten worden, in uiterst comfortabele, los zittende kleding voor de tipi zittende mensen die we overal tegenkwamen. Ik ben ik en dat is goed. Begrijp me niet verkeerd, zij zijn zij en dat is ook ok, maar ik eis meer dan dat voor mij.

Het is een prima keus gebleken. Mijn tot de nok gevulde koffertje rolde zuchtend en kreunend achter me aan. Gelukkig deden de koffers van mijn dinnetjes hetzelfde. Maar mijn voetjes waren blij. Kittig trapte ik de trappers in het rond. Van West naar Oosterend en via vele paadjes weer terug. Wat is Terschelling toch mooi! In case of zand, de schoentjes uit en op blote voeten naar het strandpaviljoen. Voor de zekerheid een paar slippers in de tas.

De zon deed zijn uiterste best ons de wind te doen vergeten. Gelukt! Want bruin en dus een vinkje voor het zonvakantiedeel van de evaluatie. Gezellig: ook aangevinkt. Z’s onontdekt talent voor het uitbeelden van allerlei door ons genoemde figuren is weergaloos. We hebben blauw gelegen!  Actief: check. Y, ook bekend als Sporty Spice, heeft ons alle hoeken van het eiland laten zien, wij gingen natuurlijk graag mee, altijd vergezeld van haar vrolijke lach. Als wij onderuit hingen op de bank, werden we met een ‘hup, laten we wat doen’ weer bij de les gebracht. Bijzonder: vink! X, onze reallife gids, wist het allermooiste panoramapunt (slechts 134 treden ver). Ik heb dè mooiste foto’s gemaakt vanuit hier. Zij kent ook alle nooks and crannies van ‘haar’ eiland.  Dankzij Q, onze Blinky Winky, zijn we op plekken geweest waar we zelf nooit hadden verwacht te komen, simpelweg omdat we er nooit aan gedacht zouden hebben het aan degene in charge te vragen. Haar kokette lach en wimperopslag bezorgden ons een bezoekje op de brug (of aan de stuurhut, hoe je het wilt noemen) van de veerboot van Doeksen. Geweldig: check! De bijdrage van W? Ach, die laat ik aan de dames over.

Het breitempo lag niet hoog, lager dan laag eigenlijk. Niet erg, we hadden het druk met allerlei andere ook heel belangrijke dingen. Kletsen, lachen, sauneren, zwemmen, eten, drinken, fietsen, zonnen, spelletjes doen, lezen en slapen. Allemaal gedaan, allemaal leuk! Gaan we bijna weer? 

Zomer in mijn hoofd

Je kent het wel: zo’n dag waarop je niet veel zin hebt van de bank te komen. Een beetje doelloos hangen. 10 minuten 24-kitchen kijken (wat mij betreft meer dan lang genoeg! Dat je kunt koken, wil nog niet zeggen dat je kunt presenteren…), daarna zappen naar een of ander Engels huizenmakeover programma (in 60 minuten een volkomen gedateerd interieur krijgen, omdat je dat zo verdient, leren banken uit grootvaders tijd, gemêleerd grijsbruin tapijt ieuw… Maar op tv roept iedereen "OMG, it's amazing, beautiful!") en vervolgens heerlijk onderuithangend naar de honderdste herhaling van Midsummer Murders kijken (dat is nog zo’n fijne rustig-aan-dan-breekt-het-lijntje-niet serie).

De kids spelen intens gelukkig met het playmobil zwembad op zolder, het regent immers, ze hoeven niet zo nodig naar buiten. Tussen mijn lief en mij ligt, op de bank, de tablet. Dan weer kijkt hij even op het apparaat, surft een beetje heen en weer. Leest een stukje. Typt hier en daar een reactie. Daarna neem ik de tablet en scroll van site naar site. Eigenlijk best een fijne dag.

Op Ravelry is iemand op zoek naar oceaankleurige wol. Altijd leuk om even te kijken wat er wordt gepost. Ik hou van deze kleuren, dus wie weet of ik nog wat moois tegenkom. En ja hoor, een dame post een plaatje van Lorna’s Laces Seaside. Ooooohhhh, dat is mooi! Zandkleur met wit, blauw en turquoise.

Ik ben weg. De zon schijnt heerlijk op mijn door de winter geteisterde lijf. Terwijl ik lig te zonnen, laat ik het droge, warme zand door mijn vingers glijden. Ik hoor het geruis van de branding. Blauwgroene golven rollen wit schuimend het strand op. Wat word ik daar gelukkig van!

"Mammaaaaaa!"…en ik ben weer terug. De kroost heeft dorst. Daar kunnen we wat aan doen. Ik was even in de zomermodus, heerlijk! Gelukkig hebben we een zomervakantie geboekt naar een zonovergoten oord. Hier in Nederland wil het nog niet zo lukken. Toch ben ik heel even op vakantie geweest. Dat smaakt naar meer.

Owattissiemooi!

Nog niet zo lang geleden was ik in de veronderstelling dat de babyboom in mijn vriendenkring wel tot het verleden behoorde. De kinderwagen waar mijn zusje en ik en vele jongere familiebaby's in hebben gelegen is een prachtige originele Engelse King uit 1973, in rood en donkerblauw. We hebben hem keurig onder een laken in het uiterste hoekje op zolder gezet. Daarnaast de dure, mooie box. Onze kinderen waren niet van de spijlen en hebben in de box zowel als in hun ledikantjes zo hard gebruld dat de box beide keren na een jaar weer op zolder stond en het spijlenbedje binnen 2 jaar dezelfde weg volgde. De traphekjes hebben het zwaar gehad met de kleine dame en heer. Een vrachtwagenlading naar zolder verdoemde spullen hebben we ervoor gezet en hup, een nette en ruime zolder.

Totdat een dinnetje belde. Ze is zwanger van nummer 2 en wil onze kinderwagen (want die is toch echt de allermooiste en kindje 1 heeft er ook in gelegen) heeeeel graag gebruiken. Of we ook nog een box hebben? Ja, tuurlijk! Te vroeg gedacht, te snel gehandeld. Domdomdom. Dus B sleepte zichzelf weer naar zolder en heeft met zweet op de rug de hele bliksemse boel weer van zijn plaats gehaald. We krijgen er ineens nog meer ruimte bij op zolder. Daar ben ik blij mee! Nu maar hopen dat het een boxkind is J.

Dinnetje 2 belde. Zwanger! Geweldig natuurlijk! In mijn favorites op ravelry staat al een tijdje die lieve, mooie Elijah. Maar voor wie moest ik ‘m maken? Guess what…Eli it is voor de babies! Ik heb bij mijn favoriete winkel www.wereldwol.nl wol en dpn’s besteld en brei hem nu in een soort van miniKAL met M. Dat wil zeggen, we sturen elkaar foto’s van half en helemaal afgebreide kopjes, pootjes en oren. Allemaal op de meest onmogelijke tijdstippen, maar dat is juist leuk. Haar nummer 1 (van deze KAL) is af, die van mij nog lang niet. Dat is niet erg, want haar oudste wil ook eentje. Kan ze mooi met nummer 2 beginnen. Mijn nummer 2 moet af voor november, dat lukt vast. Want ook bij dit project heb ik erg last van het ‘nog-een-klein-stukje-dan-is-het-af’ en het 'oooooohwattissiemooihoezouheteruitzienals...afis' virus. Ik zit dus tot laat op de avond te werken omdat dat ene pootje toch echt nog even klaar moet. ’t Is altijd meer werk dan ik dacht, dus wordt het vanzelf laat. Ik ga snel weer even verder…pootje 2 staat op de rol voor vandaag, ik weet nu hoe pootjes moeten, dus die's vast gauw af...

Wachten...

Dit is een belangrijk moment voor mijn dierbare gezinsleden. Partnerlief roept het al jaren, maar hier, in dit blog, ga ik het toegeven; ik heb een grondige bloedhekel aan wachten! Wachten in de rij bij de supermarkt, wachten tot de reclame tussen delen van een film voorbij is, wachten tot kikkervisjes kikkers worden, wachten tot iemand aan de andere kant van de lijn de telefoon heeft neergelegd zodat ik kan bellen, wachten op mooi weer, wachten tot mijn nieuwe schoenen binnen zijn, wachten tot iemand klaar is met het gebruiken van de computer/laptop/tablet,  wachten tot dezelfe partner eindelijk klaar is om ook de auto in te stappen als we weg gaan, wachten tot wol die ik besteld heb, wordt afgeleverd en wachten tot een van mijn werkstukken klaar is. Dat wachten, dat haat ik!

En dat is vervelend. Vervelend voor mij, want ik ga lopen chagrijnen en mopperen. Maar vooral vervelend voor mijn geliefden. Want van wachten ga ik me misdragen. Zij moeten kijken naar iemand die met een kop op onweer door huis banjert/steeds naar de brievenbus loopt/iedereen tot wanhoop drijft door van net naar net te zappen (alsof niet overal tegelijk reclame is) en eigenlijk gewoon ronduit irritant is. En ja, ik weet het, het ergste is, zij moeten ook altijd op mij wachten.

Een tegenblog voor hen zou zijn dat ze een ontzettende hekel hebben aan een mama/vriendin die altijd alles kwijt is en dat ze het verlorene nog uitgebreid moet zoeken als we weg moeten. Huissleutels, fietssleutels, kledingstukken, boeken, sjaals, noem maar op, het kan niet zo gek zijn of ik weet het kwijt te raken. Dat ik dan ook nog eens geheel onterecht boos word op alles en iedereen (die er echt helemaal niets aan kan doen, want het is ook altijd mijn eigen schuld dat iets kwijt is) is natuurlijk belachelijk. Dan moet ik mijn spullen maar leggen waar ze horen. Bij deze sorry!

Wat dan wel weer heel fijn is, dat als na het lange wachten of zoeken, het artikel van wens vastgehouden kan worden, ik ongelooflijk blij ben en vrolijk en toch echt de allerhuppeligste vriendin en moeder van de wereld, dat ik dan dans en spring en allerlei blijdschappelijke uitingen van geluk rondstrooi. Dat dan weer wel.

Daarom dus vind ik fijn breiwerk minder leuk, ’t lijkt minder snel wat, dus moet ik langer wachten voor ik resultaat zie. De Malabrigo Silky Merino die ik besteld heb in Amerika (niet dichterbij nee, want geen enkele webwinkel op dit continent heeft deze kleur op voorraad), liet weken en weken op zich wachten. En ooooo wat had ik de pest in. Ik wist heus wel dat het lang zou duren, maar stiekem hoopte ik gewoon dat het schip waar het mee naar hier moest een F-16 zou zijn. Vanochtend besteld, vanavond in huis, dat werk. Maar het is er en ik vind het geweldig! De kleur is echt mooi, fel, maar niet schreeuwerig en mooi helder en zacht. Ik ben blij. De clap die ik ervan brei is een tamelijk groot project, maar elke 12 toeren mag je een steek laten ladderen en daar werk ik elke avond naar toe. Waar je al niet blij mee kunt zijn. Gelukkig kan ik om mezelf lachen en mijn geliefden ook (nog steeds). Nu fijn naar buiten, genieten van het heerlijke weer!

Gezellig

Tijdens de plaatselijke Stitch & Bitch kijk ik mijn ogen uit! De meest ingewikkelde werkjes verschijnen op tafel. Prachtige kantshawls en geweldige Esherdekens met vissen, enorme plaids waar je meteen onder wilt kruipen en superfijngebreide vestjes. Daartussen zit ik, met een basiswerkje. Nee nee nee nee nee, ga nou niet meteen allemaal zeggen dat wat ik maak prachtig is, dat hoeft niet, daar gaat het niet om. Ik wil alleen maar zeggen dat ik me altijd zo nietig voel. En nee, daar merk je niks van, want mijn mond zorgt er altijd keurig voor dat ik buitengewoon op mijn gemak overkom. (Ze heeft een eigen leven, is slecht te sturen, elk voordeel heeft z’n nadeel, jammer…) Maar wat kunnen mensen mooie dingen maken! Dat wat ik zelf maak vind ik trouwens ook mooi. Nog niet zo lang geleden moest ik dit soort dingen gewoon kopen in de winkel. Nu maak ik ze zelf, best cool toch?!

Ik heb op dit moment 3 projecten op de pennen. (Jaaaa, mijn wol uit de US of A is aangekomen!)  Een project is kantwerk, heel mooi, maar ik moet mijn hoofd erbij houden. Een foutje is zo gemaakt.  Een is een kabelwerkstuk, niks ingewikkelds, maar ik hou ervan. Daar kun je zonder bij na te denken meters mee maken. Bovendien issie bijna zover dat ik hem kan blocken en daarna de boord aan kan breien. Daarbij moet ik (voor de eerste keer) steken aanbreien aan de zijkant van het werk. De kabel komt namelijk overdwars en de boord moet aan de bovenkant. Daar heb ik zo’n zin in. Dan werkje nummer 3. De wol uit het verre is zo mooi en zo zacht, dat kan echt niet stilliggen. Ik ben bang dat werkje 1 het aflegt tegen de andere. Ik vrees dat ik bij deze constateer dat ik, alhoewel ik het zeker kan (en ook heus nog wel vaak zal doen), minder geschikt ben voor kantwerk. Of ik blij ben met deze constatering weet ik nog niet. Het fijne werk ziet er altijd zo mooi uit en zo ingenieus ook.

Maar ik dwaal weer af van datgene wat ik eigenlijk zou schrijven. Laatst kwam er iemand met een breivraag. Naar mij, ha, alsof ik haar zou kunnen helpen. Ze breit al sinds ze 6 is en is echt goed. Wat blijkt nou, ik kán haar helpen! Taal is zeg maar echt mijn ding en vooral niet dat van haar. Ravelry is voor haar schier ondoorkombaar. Nou moet ik zeggen dat ik deze site ook niet meteen doorgrondde. Ik leer door het te proberen en vind steeds meer hoeken en gaatjes waar ik leuke en interessante info vind. Dus wij een middag op de tab zoeken naar plaatjes en suggesties voor het patroon dat ze wil breien. Zo leuk! Zij kon mij weer helpen met mijn breivragen. Deze nieuwe wereld (die van de breierikken) bevalt me uitstekend. Gezellig, gastvrij, behulpzaam. Een mooie warme zelfgebreide deken!

Aan de niet-lezer

Wat is dat toch, dat mensen denken dat een blog niet de moeite van het lezen waard is als het woord breien er in voorkomt. (De eerste bijna-lezers hebben inmiddels afgehaakt; oeh haken er in, nog minder lezers). Ik vrees dat het beeldvorming is. Gebreide onderbroeken, kriebeltruien met de meest afschuwelijk opgemaasde patronen, rare en slecht passende sokken, daar denk je zeker aan?!

Gisteren nog. Ik wilde mijn partner een ontzettend leuk geschreven blog laten lezen, ‘t ging over een conducteur èn een paar gebreide sokken. Hij murmelde wat en ging zijns weegs. Ik was sprakeloos. Ben boos naar boven gegaan. Even later hoor ik hem beneden grinniken. Hij komt naar boven gestommeld en slaat een arm om me heen. “Sorry schat, het was een heel leuk stuk, dat had ik niet verwacht.” Dusss…

Nog zo eentje. Een vriend van me zegt: “ik lees geen blogs over breien, punt.” Hij is van het type als-jij-a-zegt-zeg-ik-b.  Ik vind breien leuk, hij dus niet. Zo ben ik ook wel een beetje, dus eigenlijk mag ik er niks van zeggen (pot en ketel en dat soort dingen). Maar stom vind ik het wel.

Het is niet meer zo dat mama truien moet breien omdat er geen geld is voor een echte “Bentex” of andere merktopper. Wol is niet meer per definitie stijf, jeukend en vreselijk van kleur. Het is niet meer voor belegen, bijna over datum zijnde ouwe moekes, die hele bergen gemêleerd grijze acryl omtoveren tot sokken die niemand graag wil dragen (maar het wel doet, want er is niks anders). Wol ruikt niet naar schaap, of geit of welk dier dan ook, behalve als het beestje net geschoren is, dan ruikt het wolletje natuurlijk wel naar’t diertje. Dat is met je eigen kleren niet anders.

Het is zacht en elegant en hip en mooi. Ieder zijn ding, de ene ruig en stoer, de ander fijntjes en sjiek. ’t Kan allemaal.

Maar waarvoor schrijf ik dit eigenlijk. Mijn medebreisters weten dit allemaal al lang en jullie anti’s lezen het toch niet… Ach gewoon, stel dat je dit stuk gedwongen onder je neus geduwd krijgt, misschien zeg je dan na het lezen hiervan tegen je partner: “Sorry schat, het was een heel leuk stuk, dat had ik niet verwacht.” Dusss…

Verjaarscadeau voor pa

Pap wordt 70. Wat moet je de beste man geven? Gezondheid is helaas slechts wensbaar. Zoals hij zelf zegt, hij heeft alles wat zijn hartje begeert. Als we hem zien genieten van zijn 4 kleinkinderen zijn mijn zusje en ik er snel uit. Een lang weekend met vrouw, dochters, schoonzoons én vooral de kleintjes, dat vindt ’ie schitterend.

Al gauw ontdekken we een nageltjenieuw 12 persoonshuis in een park in Drenthe. Nieuw=schoon, dus mam is al blij. Het huis is enorm, als het (wat helaas in de lijn der verwachting ligt) van dat sûterige weer is, hebben we ook binnenshuis voldoende ruimte om het gezellig te houden. Er is een leuk zwembad op het park en omdat 3 van de 4 kinderen in bezit zijn van hun A én B diploma en kind 4 een heel eind op weg is in die richting, hoeven we er niet elke keer met ze in te duiken, maar kunnen we op de kant (of in het gezellige bar/restaurantdingetje met uitzicht op het bad) genieten van een cappuccino. En wat ik persoonlijk heel geweldig vind, er zijn 6 badkamers en vooral 6 toiletten! Ieder setje zijn eigen toiletje, daar word ik heel gelukkig van.

's Avonds met de ‘grote mensen’ op de bank nog even nagenieten van de dag is zo leuk. Dan wil ik ook wel even omkeutelen met garen en een rondbreinaald. Mijn kantwerkje is niet geschikt om mee te nemen. Te gevoelig voor mistellingen (daar heb ik echt geen zin in). De in de VS bestelde wol dobbert nog ergens met een schip in de richting van Nederland, ik kan er niet van uitgaan dat ik die voor het weekend heb. Toen ik even een rondje ravelde, zag ik een erg leuke col/stola/omslagdinges. Kabeltje, ribrandje, niks ingewikkelds, maar leuk genoeg om me bezig te houden en daarna met veel plezier te gebruiken. Garen gehaald en hup meteen op de pennen gezet. Mijn weekend kan niet meer stuk!

Keuzes, keuzes

Met een volle portemonnee vertrok ik naar Nieuwegein, hopend/verwachtend mijn centen te kunnen ruilen voor een gelukkigmakende hoeveelheid wol. Ik ben doorgaans een goede ruiler ;-). Ik had mezelf een doel gesteld. Ik ging wol vinden voor mijn volgende project, een clapotis, helemaal alleen voor mij. Ik had me van tevoren goed georiënteerd, ik wist welke kleuren ik wilde, hoe dik, zacht en glad het garen moest zijn. Daar zou het niet aan liggen.

Eenmaal binnen werd ik, toen ik gewend was aan het licht, of het gebrek en de kleur ervan (oranje, waardoor je de kleur van het te kopen materiaal niet goed kon zien) overvallen door een enorme hoeveelheid garens. De ene nog prachtiger dan de andere. Zo mooi, maar te dun. De perfecte kleur, maar van een stugharig dier. De goede dikte, maar te flets. Heerlijk zacht, maar te pluizig voor het doel. Het goede merk (ik had op internet wol van dat merk gezien en da’s mooooiii), maar niet de soort die ik wil. Was dat even een vette tegenvaller! Conclusie: ik wilde heel graag, heus, maar het wilde mij niet.

Blijkbaar heb ik een smaak die niet heel veel mensen aanspreekt. Ik zag veel herfstige kleuren, aardetinten en naturellen, mooi hoor, maar als je me kent, weet je, zo ben ik niet. Ik ben van heldere tinten, niet pastel maar fel, zo zou je het kunnen zeggen. Het hoeft niet zo gillend te zijn als de acryl  die ik uiteindelijk kocht voor een plotseling opkomend project. Want een Doe Maar sjaal brei je in Doe Maar kleuren. Maar wel een kleur die ik het hele jaar door kan gebruiken, een gezellige Joycekleur.

 

De dag was geweldig trouwens. Bij de patronendokter kon je naast hulp bij een onbegrepen patroon,  ravelry buttons krijgen. M’n naam dr’op en ik hoorde er helemaal bij. Een bijzondere ervaring trouwens, iedereen met wie ik sprak, keek eerst naar m’n borst. Niet vanwege mijn verpletterende decolleté, maar vanwege de button. ‘Ah, ben jij het!’ Was het dan. De mederavelers in het echie ontmoeten, zo leuk! Alsof je elkaar al jaren kent. Daarnaast was het drukkiedruk in de stand van Wereldwol waar ik mijn verkoopskills de hele zaterdagmiddag heb kunnen gebruiken. Moe maar voldaan gingen Ammerins en ik (nog bedankt voor het rijden en de gezelligheid!) tegen de avond weer naar huis.

En de wol, die heb ik zodra ik thuis was op internet besteld. Nu hopen dat het schip met ‘yarn from the US of A’ een beetje snel naar Nederland vaart.

Feestje?!

Mijn kleuter had vorig jaar een horrorverjaardag op school. Hij kwam vol verwachting, traktaties onder de arm, het lokaal binnen en zag...niets. Geen verjaardagskroon, geen taart, geen juf. Ze was zijn verjaardag vergeten. Tranen met tuiten gehuild, ik ook trouwens. 3 weken lang ging hij huilend naar school. Bovendien vraagt hij tot op de dag van vandaag of ik hem wel ophaal bij de bso en hoe laat dan.


Dinsdag was het weer zo ver. De jongeman werd 6. In de weken voor zijn verjaar was hij 's nachts onrustig, huilen in zijn slaap, niet fijn. Gelukkig liet (een andere) juf ruim van te voren merken dat ze niet van plan was zijn feestje te vergeten. Op de dag zelf was hij stikzenuwachtig, maar het was een superfeest.


Woensdag vierde hij zijn feestje met vriendjes en dinnetjes uit zijn klas. Een rubberlaarzenschilderfeest en daarna naar de gele M. Om 15.00uur zou het los. Om 13.00uur gaat de telefoon. Honderdduizend excuses, maar de laarsjes zijn te laat besteld en dus niet binnen. AAAAAARRRRGGGGHHHH!!! Andere mogelijkheden zijn er niet. Hij vindt ze niet leuk, niet geschikt, niet gewenst. Wat nu? Ik heb de feestjemevrouw in de plenzende regen op de fiets de stad in gestuurd om laarsjes te zoeken. Dan had ze maar geen feestjemevrouw moeten worden! Schilderen zullen ze. Uiteindelijk komt het allemaal goed en heeft onze zesjarige een prachtfeest! Wij kregen flinke korting op't geheel, dat is mooi meegenomen.


Vanavond maar even ontspannen bij de plaatselijke Stitch & Bitch. (Dat laatste voel ik me wel een beetje nu ik die mevrouw op pad heb gestuurd). Of er een foutloze toer op de pennen komt? Ik vrees van niet. Mirabelle hiernaast is het slachtoffer. Ik ben wel even klaar met feestjes.

Elk voordeel heb z'n nadeel (en dat is nou zo jammer)

Ik heb de hele winter gesnakt naar een sprankje zon en warmte op mijn koude wintervel. Het was helemaal niet zó koud, maar dat net niet weer vind ik nog veel erger. Elke avond breien onder een felle lamp heeft niet mijn voorkeur. Mijn man zucht omdat het tl-gevoel hem doet denken aan vroeger, toen er bij hem thuis ’s avonds inderdaad tl lampen brandden in de woonkamer. Het motto van die generatie: Fel licht is licht, zacht licht is geen licht. Dus hup zoveel mogelijk watt in de armaturen en alles aan. Voor mijn ouders kochten we een paar jaar geleden een plaffonière met dimmer. Mijn moeder vind het wel gezellig, een beetje diffuus licht, maar mijn vader moet wat zien, dus draait de knop op vol vermogen. Hij vraagt als hij bij ons thuis is ook elke keer weer of we niet gek worden zo in het donker. Maar ik dwaal een beetje af.

De lente is begonnen! Het heerlijke zonnetje kan mij niet fel genoeg schijnen. Ik hou er zo van! Ik had er ook zo'n zin in. Nu ontdek ik ineens toch een behoorlijk nadeel aan dit zomerse weer. Ik kruip namelijk genoeglijk in een tuinstoel, breiwerkje met telpatroon bij de hand. Glaasje d'r bij, je kent het. Ik ben er helemaal klaar voor!


Is het me toch een takkeherrie buiten! De buren hebben kleine kinderen, die net als elk stel rechtgeaarde peuters constant de grenzen van het toelaatbare opzoeken. Moeder doet niet anders dan roepen: “dat mag niet!, niet bij het water!, niet hier, niet daar!, ik tel tot 3, doe dat nou niet!!!” Gevolg: Kroost jankt, met bijbehorend oorverdovend kabaal alles bij elkaar. En ik zit ineengekrompen op mijn stoel en ben voor de 10^e keer de tel kwijt IN DEZELFDE TOER. En dat gebeurde in de vorige toer ook en in die daarvoor... In dit werk zie je elke fout, dus kikkeren maar weer. Grrrrr…dat wordt niks zo.

Nog een nadeel: Als de eigen kids thuis zijn, willen ze naar buiten, natuurlijk en terecht. De skeelers moeten aan, de beschermers om. Die worden voor gebruik op de tuintafel gekwakt, klitteband in de wol. En bedankt! Daarnaast ben ik toch de hele middag bezig op ze te letten, ze te helpen, dingen voor ze op te zoeken in het overvolle en van spinnen vergeven (alsof ik daar nìet bang voor ben) schuurtje. Ineens kunnen ze het allemaal niet alleen. Een rustig toertje breien is er niet bij.

En dan dit nog: Van dat heerlijke weer ben ik ’s avonds bekaf (of zijn het de glaasjes?). Zit ik eindelijk rustig, heb ik geen zin meer in breien.

Heb ik dat. Ben ik zo blij met het weer, wil het breien ineens niet meer. Ben ik de enige die daar tegenaan loopt? Toch wil ik graag dat het zonnetje nog heeeeel lang blijft, want verder word ik er heel vrolijk van!