MAMA to the max

Een paar weken geleden zag ik op instagram een oproep. Marjon van MAMA to the max zocht bloggers. Mama ben ik al bijna 13 jaar (apetrots op mijn allerliefsten), schrijven vind ik fijn (dat weet je), insta is leuk (want vol plaatjes en ik hou zo van plaatjes), dusss. Snel een mail getikt. Op insta werd gepost dat er binnen een paar uur al meer dan 100 mails met potentiële bloggers binnen waren gekomen. Dan zinkt de moed je stiekem in de schoenen toch. Wat verwacht je dan; dat iemand een succesvolle website heeft, met duizenden lezers en dat jij vervolgens de enige bent die reageert?! Droom lekker verder.

Want laten we eerlijk zijn, toen wij voor het eerst ouders werden, wisten we toch bijna van niets? Ja, we dachten wel dat we door alle literatuur die er is geschreven te lezen, alle televisieprogramma's te bekijken over de bevalling, het opvoeden en ouderschap en er met iedereen die ook maar enige belangstelling had te praten over hoe het dan allemaal moest met zo'n kleintje, we precies wisten wat ons te wachten stond? De theorie is prachtig. En dat de praktijk vaak anders uitvalt, dat was zo'n ver-van-mijn-bed-show, daar voelden we niets bij. Maar o, die praktijk, daar heb ik nog wel eens nachtmerries van.

Slechts zelden heb ik me zo klein en onwetend gevoeld dan toen we daar met ons pasgeboren smurfje het ziekenhuis uit strompelden en we samen thuis op de bank zaten. Zonder kraamhulp (want die kwam pas later). Wat nu? Onze toen al prachtige dochter wist het ook niet zo goed en huilde dikke tranen. Hadden we maar een plekje gehad waar we al onze onzekerheden kwijt konden zonder dat we door allerlei goed bedoelde, maar niet op ons van toepassing zijnde ideeën en oplossingen nog ellendiger werden. Konden we maar ergens lezen hoe het echt was. Of ik echt de enige mama was die soms huilend van ellende in bed lag, want het was al 1 uur 's nachts en de kleine meid huilde nog steeds (maandenlang elke dag van 17.00 uur tot een uur of 2 in de nacht). Wat was er mis met ons? Wat was er mis met haar? We durfden het niet te vragen aan anderen, iedereen zat toch op een roze wolk? Niemand mocht weten hoe moeilijk we het hadden. Het consternatiebureau, daar zou je je vragen kwijt moeten kunnen. Maar dat gevoel hadden we in die tijd niet bepaald. Toen we 3,5 jaar later met onze zoon weer bij het consultatiebureau binnenliepen, was het een heel ander verhaal. De wijkverpleegkundige was (en is vast nog steeds) fantastisch! Maar bij de eerste, pffff, ik vond het vreselijk. Onze dochter stopte de blokjes niet via de juiste gaatjes in de vormenstoof. Ze deed het dekseltje open en hoppa, met 4 tegelijk stuiterden ze er zo in. Serieuze blik van de arts; dat was toch niet zoals het bedoeld was. De ogentest ging ook anders. De plaatjes bij het bureau zijn niet van het verkeersbordachtige duidelijk en heldere, maar van die handgetekende. Dochterlief zag een wolf, geen hond. De arts vond het duidelijk wel een hond. Elke keer weer: 'nee, geen wolf, het is een hond.' Kind boos; mond op slot; test voorbij. De tweede smurf was na de derde keer een plaatje van een vlag te hebben gezien ook wel klaar. 'Wat is dit?' ...stilte... 'kun je het niet zien?', ...stilte... 'volgende keer nog maar eens proberen'. Zegt 'ie terwijl ik hem aankleedde: 'was steeds vlag, zag ze zelf ook wel'. Hij zingt geen 3 liedjes voor 1 cent. De wijkverpleegkundige lag in een deuk! Ze had het al gezien, da's een eigenwijsje, mooi! Mijn eerste cb-ervaring is zeker gekleurd door onze verschrikkelijke onervarenheid en angst voor het onbekende. Bij nummer 2 heb je het allemaal al een keer meegemaakt. Je begint meer ontspannen aan het avontuur. En ook al blijven er onzekerheden en pijnpunten, toch is het anders.

Maar weer terug naar ons als pasgeboren ouders en mama's in het bijzonder. MAMA to the max is zo'n platform waar je alles kunt lezen wat met mama zijn te maken heeft. Blogs over de meest uiteenlopende onderwerpen. Tips en trucs waar je wat aan hebt. En iedereen is moeder, dus teveel over je kroost praten is niet aan de orde. En ik, ik mag mijn ideeën hieraan toevoegen. 

Als je me kent, weet je dat ik een knutselaar ben, een freubelaar in hart en nieren. Gelukkig is mijn knutselliefde overgeslagen op mijn kinderen. We maken dingen van materialen die we al in huis hebben. Geen overmatig ingewikkeld gedoe, maar eenvoudig en daarom juist zo mooi. Ze gaan ervan uit dat, omdat ik mag schrijven over knutsels voor kinderen en diy-ideeën voor mama's, zij mee mogen helpen met het maken van al die knutselarijen. Eindeloos veel middagen vol keukentafelvermaak. Blijer kun je ze niet krijgen! Dus schuif de schermpjes maar aan de kant, we gaan knutselen to the max!

Wat een feest!

Mensen vragen zich vaak oprecht af waarom ik breien zo leuk vind. Het is immers zo saaaai, stom en absoluut niet sexy (vinden zij, dus is het zo). Als je me kent, weet je dat ik een nogal hartstochtelijk typje ben. Ik hou ergens met hart en ziel van, of ik haat het intens. Zwart of wit, heel hoog of heel laag. That's me.

Mijn hobbies maken me buitengewoon happy. Van mijn muziek word ik heel gelukkig en van breien en daarvoor al, het garen waarmee ik dat doe ook. Hoe is het zo gekomen? Ik hou van kleur; heldere, sterke kleuren als dieproze, hemelsblauw, echt zeegroen, maar ook hollandse-wolken-grijs. Ik hou ook van natuur. Toen ik in aanraking kwam met natuurlijke wol in de mooiste handgeverfde kleuren en ik hoorde dat deze afkomstig is van Zuid Amerikaanse schaapjes die het goed hebben, was ik verkocht. Logisch toch dat ik daar ook iets mee wilde kunnen. Ik hou wel van een uitdaging. Nadat ik het basisgebeuren onder de knie had, ben ik al gauw overgestapt naar het wat gecompliceerdere werk. Hoe fijn is het dat je ontdekt dat je iets kan dat je nooit van jezelf had verwacht. Dat je van al die mooie kleuren en materialen iets kunt maken waar anderen (soms, als ik mijn project weggeef) maar vooral jijzelf heel blij wordt. Het is bij mij vooral het proces dat ik zo geweldig leuk vind. Al die losse steekjes omvormen tot iets prachtigs, soms bijna kunst. Vooral de organische vormen vind ik mooi.

Lieve Marieke van www.Wereldwol.nl, mijn allerfavorietste wolwebwinkel, vroeg me ooit of ik wilde helpen op een beurs waar ze haar wol en aanverwante artikelen aan de (vooral vrouw, maar ook man) wilde brengen. En ook dat vind ik heerlijk. Het kunstje, mensen iets uitleggen waardoor ze begrijpen hoe ze verder moeten en ze helpen aan de mooiste materialen van kwaliteit die ikzelf heb mogen ervaren is zo leuk, verslavend zelfs. Ik heb de afgelopen beurzen in Zwolle en Rijswijk genoten.

En dan de kers op de taart, ik mocht mee naar de Hobby und Handarbeitbeurs in de Kölnmesse in Keulen. Hallen vol met stands van zoveel merken op hobby- en handwerkgebied. Natuurlijk lag onze focus op wol. Ik heb mogen praten met onder andere de eigenaars van wolmerken waar ik al zo dol op ben. Het voelde voor mij een beetje als gesprek met mijn idolen, dat klinkt misschien overdreven, maar, als je het eerlijk bekijkt, een wereldberoemde zanger is in de basis ook maar gewoon een mens. Een topvoetballer is ook maar een kereltje dat toevallig goed overweg kan met een bal. Hij eet net als jij en ik ook gewoon een boterham en drinkt daar een glaasje melk bij. Met elkaar van gedachten wisselen over hun producten en daarnaast ook nog kletsen over allerlei andere dingetjes als de irritatie van duiven op je schoorsteen als je op zondag uit wilt slapen en de idioterie van voetballers die hun tanden in hun tegenstander zetten als ze die behoefte voelen. Man-o-man, wat een feest, wat word ik daar blij van. Daarnaast was het een uitstekende oefening om ons Engels weer eens op te poetsen. Als je de mensen hebt ontmoet achter het product, krijgt het nog meer betekenis. Of het wol is of een sport, vogels of kunst of wat dan ook, werkt dat niet zo voor iedereen?

Nu zit ik achter (of is het voor) mijn laptop na te genieten van al het moois dat ik heb gezien en gevoeld en alle lieve mensen die ik heb gesproken. De Kölschtimmerman heeft mijn hoofd overgeslagen, dat is mooi. Gelukkig hoef ik vandaag niet met de trein. De ICE is mooi en ruim, maar als elders in ons minilandje de stroom uitvalt, is hij bij lange na niet ruim genoeg. En op de terugweg, laat op de zaterdagavond, hadden we toch vertraging en misten onze aansluiting. De volgende trein liep ook vertraging op. Dat we op nog later op deze zaterdagavond met 2 drukke dagen in onze benen en met volle koffers over drukke treinperrons moesten rennen om niet ook de volgende trein te missen, was niet wat we hadden verwacht. Maar de rest van het weekend overtrof al mijn verwachtingen. Proost en happy knitting!

Spring in het diepe en zwem!

Heb jij een vaste baan? Als je jaren geleden bent aangenomen bij het bedrijf waar je nu nog werkt wel. Toen waren contracten voor onbepaalde tijd nog een gegeven. Als je je proefperiode goed doorstond, kreeg je een vast contract. Veel van ons zijn in de loop der jaren, door welke omstandigheid dan ook, wel eens geswitcht van baan. Ik ook. Niet erg, wel leuk zelfs, je leert zoveel door bij verschillende bedrijven te werken. Werken op contractbasis is nu heel gewoon. Voor een werkgever is het handig, want als je contract is afgelopen, kun je zo weg. Geen eindeloze procedures en ander ongemak.

Mijn contract was afgelopen en ik mag weer op zoek naar een nieuwe baan. In plaats van bij de pakken neer te zitten, zie ik het (tot mijn verbazing) heel vrolijk in. Ik ruik kansen!

Eerst even tijd voor ruimte in de bovenkamer. Tot mijn grote plezier kan ik nu eindelijk weer eens lekker veel tijd besteden aan een van mijn hobby's waarover ik de laatste tijd maar weinig heb geschreven. Breien bedoel ik. Niks is zo lekker dan met een mooi werkje op de bank kruipen en je gedachten vrij laten stromen. Zo heb ik heel veel zaken voor mezelf op een rijtje gezet.

Toevallig vielen de eerste dagen van mijn werklozigheid in de brei- en haakdagen in Zwolle. Laat ik van te voren al met Marieke van Wereldwol afgesproken hebben dat ik haar 2 dagen zou bijstaan op deze beurs. Helemaal geen werklozigheid, maar knallen! Want het was druk, heel druk! Superleuk! Niet onbelangrijk, we hebben goede zaken gedaan. Wat ik van deze beurzen zo leuk vind, iedereen is er met hetzelfde doel. Wol bekijken, wol kopen en bijpraten met gelijkgestemden. Het is zo gezellig. Je bent na een paar dagen beurs bekaf, maar tegelijkertijd geeft het ook weer energie.

Er zijn heel veel dingen die ik leuk vind: schrijven, organiseren, presenteren, creatief bezig zijn. Ik heb het geluk gehad dat ik een heel aantal van deze dingen als werk heb mogen doen, maar het ging nooit zoals ik het voor ogen had. En dat is hoogst frustrerend.

Vaak kwam het erop neer dat ik alles wat ik leuk vind tegelijk en liefst zonder al te veel tijd te gebruiken, uit moest voeren. Dat deed ik met liefde. Op elke plek in het bedrijf inzetbaar, mooi toch? Het grote struikelblok is, dat als je alles doet/wilt/kunt of wilt kunnen, je vaak niet genoeg tijd hebt om alle taken en taakjes fatsoenlijk uit te voeren. Ik vind schrijven heerlijk, daar zou ik graag mijn beroep van willen maken. Schrijven van teksten voor websites/Facebook/Twitter/blogs/nieuwsbrieven/flyers daar maak je me blij mee. Het creëren van een voor de doelgroep aantrekkelijk plaatje, kom maar op!

Ik heb al eerder met de gedachte gespeeld voor mezelf te beginnen, maar elke keer liet ik me toch tegenhouden. Je eigen zaakje opzetten of freelance gaan werken is een grote stap. Je moet zoveel uitzoeken en bedenken. Het knaagde ook aan me dat ik bang was alleen te moeten werken en dat ik me ernstig afvroeg of ik wel kon wat ik graag zou willen. 'Ben ik wel goed genoeg', 'Zijn er wel mensen die op mij zitten wachten', je kent dat soort twijfels wel. Maar nu ben ik zover. Dus breng ik dagen door met mijn laptop en schrijf ik alles op wat ik denk en bedenk. Ik duik in de wereld van de kleine zelfstandige en freelancer en hoop dat ik over niet al te lange tijd kan zeggen dat ik echt voor mezelf ben begonnen. Er zijn diverse bedrijven die zich bij me hebben gemeld, omdat ze serieus denken dat ik iets voor ze kan betekenen. Ondertussen kijk ik ook om me heen naar banen in loondienst. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten toch?!

En ik geniet. Ik hoop dat ik mijn wens van de grond krijg. Daar doe ik alles voor. En natuurlijk, ik krijg de koude rillingen bij de gedachte aan alle onzekerheden, maar die heb ik ook als ik denk aan weer een baan waarbij ik tegen allerlei beperkingen aanloop. Heb je tips en trucs, een baan of een opdracht voor me? Laat maar horen!

Ik kan het, ik wil het en ik ga het doen ook!

Joyce goes mindful

 

Iedereen maakt dingen mee waar hij niet graag aan wordt herinnerd: Verlies, conflicten, nare en donkere periodes. Toch kun je uit elke zware tijd iets positiefs halen. Overal valt wat te leren. Ook al krijg je zware klappen, als je ze weet op te vangen en om te zetten naar iets waar je wat mee kunt, kom je er altijd sterker uit. Wil dat dan zeggen dat je op al die narigheid zit te wachten? Natuurlijk niet, maar je kunt er vanuit gaan dat je vroeg of laat eens tegen een steen of of zelfs een muur aanloopt.

Verlies is afschuwelijk. Je raakt iemand kwijt. Die komt nooit meer terug. Logisch dat je volkomen van het padje bent. Toch kun je, als het eerste verdriet een plekje heeft gekregen, proberen de mooie herinneringen bij je te houden. En daar van te blijven genieten, hoe moeilijk dat ook is. Pijn blijft, de vraag is of die ooit minder wordt, maar gebruik hem om zelf verder te kunnen.

Was het eerst nog zo dat ik bij elke tik helemaal uit het lood was geslagen en wekenlang niks kon, nu is dat anders. Ik kan steeds beter relativeren en doorgaan waar ik was gebleven. Thuis kan ik nog wekenlang nastomen en sputteren, dat mag best, lijkt me. Maar daarbuiten kan ik gewoon verder. Tuurlijk, als iemand boos is, wordt er flink met modder gesmeten. Het is makkelijk de controle te verliezen over je woorden. Ik neem tegenwoordig graag wat tijd om na te kunnen denken over hoe ik iets aanpak. Ik kan snel denken, dus soms lijkt het alsof ik altijd mijn woordje klaar heb. Het wordt me niet altijd in dank afgenomen dat ik even afstand neem. Weglopen wordt gezien als zwakte. Ik zie het zo: als ik blijf, zeg ik dingen waar ik later spijt van zou kunnen hebben. Als ik de tijd en ruimte neem voor mezelf, kan ik beter uiten wat ik denk, zonder ongecontroleerd woorden uit te braken die iemand onnodig kwetsen. Dat iemand die welgekozen woorden als uiterst pijnlijk ervaart, is niet gek. Want woorden zijn als kogels, dat weet ik maar al te goed. Ik heb in de jaren geleerd dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken, maar kwaaie heelmeesters strooien er ook nog graag zout in. Heelmeesters die rustig maar direct kunnen zeggen waar de ontsteking zit en hoe die daar komt, zijn verreweg het vervelendst voor de patiënt.

Natuurlijk is niemand feilloos. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Maar je kunt wel, hoe kwaad of teleurgesteld je ook bent (buiten beschouwing gelaten of dat terecht is of niet), positieve zaken noemen tussen alle negatieve waardoor je je zo ellendig voelt. Die positieve zaken benadrukken de negatieve alleen maar, de kans dat je iemand echt raakt, is veel groter als je ze beide gebruikt. Wil dat dan zeggen dat je je andere wang toe moet keren als je wordt geslagen? Neeeee, no way. Niemand verdient dat. Wat je ook fout hebt gedaan, je mag je verweren. Je hoeft niet terug te slaan, maar je mag altijd wegstappen. Jouw beschouwende en weloverwogen inbreng werkt ook vaak als vuistslag. Je zegt niks verkeerd, maar degene die jou net de les leest vertellen dat je hem wel begrijpt en waarom, vindt'ie heus heel vervelend.

Nu klink ik net als al die mensen die heel mindful zijn. Accepteren van positieve en negatieve ervaringen. Bewust leven en genieten van alles wat er is. Iemand herinnerde me er laatst nog aan dat ik zo'n hekel heb aan die mensen die daar zo goed in zijn en vooral dat ze mij daar ook nog mee willen vermoeien. Maar ik constateer nu (en dat is best lastig voor zo'n vulkaan die ik eigenlijk ben) dat het helemaal niet zo gek is nu en dan een stap terug te nemen en te kijken naar wat en hoe je iets hebt gedaan. Daar wat van leren en meenemen voor later. Word ik ooit zo ZEN dat ik niet alleen van binnen, maar ook van buiten rustiger word? Ik waag het te betwijfelen. Maar ik kan wel van mezelf zeggen dat ik er steeds sterker door word. Mild word ik in dit leven nooit, maar ik ben wel bereid om zelfs van mensen wiens bloed ik wel kan drinken, te proberen te begrijpen waarom ze zeggen wat ze zeggen en doen wat ze doen. Dat zegt niets over of ik het met hun standpunt eens ben.

Ik ben er. Wat een ander vindt, neem ik mee. Het positieve verandert me vanbinnen, het negatieve niet. Als commentaar terecht is, ben ik de eerste die probeert zich aan te passen. Ik heb mijn vrienden die me nemen zoals ik ben. Die soms zelfs om me moeten lachen en vooral die me zonder kanttekeningen laten weten dat ik er met al mijn eigenaardigheden mag zijn. Daar ben ik ontzettend blij mee. Voor hen slijp ik de scherpe kantjes van mijn ik, dat kan ik best.

Proost, op het leven!

*pakt col op en breit verder*

Wie goed doet...

Als ik aan een nieuwe uitdaging begin, neem ik me altijd voor niet teveel hooi op mijn vork te nemen. 100% inzet is genoeg. Tijd is tijd, je kunt tenslotte geen ijzer met handen breken. Toch merk ik dat ik binnen de kortste keren alle grenzen zoveel mogelijk oprek. Waarom doe ik dat eigenlijk?

Ten eerste denk ik altijd, als ik nu extra mijn best doe voor diegene, dan kan ik ook weer eens wat terugvragen. Daarnaast heb ik er een hekel aan om zaken half af achter te laten. Als ik iets af heb, geeft dat rust. Rust is goed. Bovendien zit ik, als ik met een project bezig ben, er vaak zo diep in dat ik de wereld om me heen vergeet. Geen idee hoe laat het is, soms kijk ik op en is het ineens donker. Kan iemand die zo druk en lawaaierig is, zich toch zo afsluiten? Ehhh...ik denk het wel. Ik hoop ook dat, door mijn tomeloze inzet, een ander meer ruimte heeft zijn/haar eigen zaken af te maken dan wel te regelen. Ik ben graag op de hoogte van de hoed èn de rand, dus in alle potjes roeren past heel goed bij me.

Toch loop ik elke keer weer tegen een storende factor aan: verwachting. Ik heb zo'n bloedhekel dat mensen altijd maar van alles van anderen verwachten, zonder daarvoor iets terug te willen geven. Of gewoon dat ze verwachtingen van anderen hebben. Die zijn vaak veel te hoog gespannen, of totaal buiten bereik. Maar ik ben geen haar beter. Ik verwacht ook tegenprestaties van anderen. Weliswaar heb ik, naar mijn mening, alles wat ik in me heb gegeven, maar toch.

Waarom verwacht ik dingen van anderen? Ik heb al zo vaak mijn neus gestoten en toch blijf ik er maar tegenaan duwen. Is het een soort van koppigheid? Zoiets van: 'ooit moet ergens iemand in de gaten hebben wat ik voor ze doe en dat waarderen'. Of is het gewoon stupiditeit? Is het een of ander stom automatisme dat haast niet uit te roeien is. Ik geef toe, als ik iets doe, doe ik dat met hart en ziel, dan is het moeilijk me ervanaf te houden. Misschien moet ik gewoon echt eens ophouden met voorbij het randje gaan. Zo een meter erbinnen blijven, van alle kanten. Ook al erger ik me dood aan mensen die zo zijn, zij raken nooit overspannen. Het kan ze allemaal geen donder schelen. Al vergaat de wereld, als zij met hun ene schaapje op het droge zitten (eentje is genoeg, je zou het er eens druk mee krijgen), is het goed genoeg.

Na 41 jaar in dit lijf te hebben gezeten, weet ik inmiddels dat het mij onmogelijk is zo te worden. Ook dat is iets wat je in je moet hebben. Dus in plaats van mijn 'onverschillig' masker op te zoeken, pak ik mijn pen en schrijf ik het maar van me af. Dat schijn ik te kunnen. Grappig, het verbaast me telkens weer hoe mensen reageren op mijn schrijfwerk. In mijn ogen doe ik maar wat. Ik heb een idee en mijn vingers doen het werk. Ik denk eigenlijk nauwelijks na over wat ik schrijf of over hoe het op papier moet. Als ik uitgetikt ben, lees ik pas wat er staat. Op wat punten en komma's na verandert er dan nog weinig. Soms haal ik er een stukje uit, soms typ ik ergens nog een regeltje tussen. Schrijven is mijn uitlaatklep, dat een ander daar van geniet, of wat van leert, of iets aan heeft, vind ik fijn. Dat mijn vrienden me laten weten dat ze achter me staan, sterkt me. Ik ben ik en dat is goed (ik herhaal de ooit door mezelf geschreven dichtregel een keer of 50, ooit moet ik het geloven toch?). Langzaam worden mijn gedachten weer overzichtelijk, kan ik weer door het rode waas heenkijken.

Publiceer ik deze tekst? Als je het hebt gelezen had ik een stoere-vrouwen-dag en heb ik gewoon op verzenden gedrukt. Kans ook dat ik dat niet heb gedaan. De soep is inmiddels lauwer en lijkt niet zo interessant meer dat 'ie gegeten moet worden. Maar het hield me wel zo bezig dat ik erover moest schrijven. Mmm... Gauw maar even een stukje breien voordat ik weer allerlei andere projecten bedenk die meteen moeten, omdat ze echt niet kunnen wachten...

Kumt goe...

Hoe gemakkelijk is het om pagina's te vullen met gemopper en gekraak, gezemel en gezeur. De meesten van ons zijn er erg goed in en ik niet minder. Ik zie op feestboek de laatste weken regelmatig berichtjes voorbij komen waarin mensen de opdracht aannemen 5 dagen lang alleen positieve dingen te posten. Dat is nog niet eens heel eenvoudig...

Want hoe graag wil ik vertellen over het gedoe rond onze trouwerij in juni. De jurk die binnenkwam in een afschuwelijke oudroze kleur in plaats van fuchsia zoals ik had besteld. Te kort dag nog om een nieuwe te maken. Of het pak van zoonlief, dat grandioos werd verpest door een kleermaker die niet wist welke kant van de stof de buitenkant was. De stof, die we speciaal uit Italië hebben laten komen, was op en er was te weinig tijd om nieuwe aan te laten rukken. Dat de kleine man uiteindelijk in een lappie van Jan Sikkes op z'n eigen trouwpartijtje verscheen geeft me nog de koude rillingen. Of de bruidstaart die we bestelden en die gewoon niet werd gemaakt. De taartenmaakmevrouw had de opdracht aangenomen, maar kon hem niet uitvoeren, omdat het bedrijf met wie ze samen moest werken er geen zin in had. Niet dat ze ons dat zelf vertelde, nee, daar moesten we een paar keer zelf over bellen. Of dat ik na de heerlijke huwelijksreis op Zakynthos 4 dagen zo ziek als een hond op bed heb gelegen. Of ook zoiets, het beste vriendje van onze zoon vertelde aan het begin van het jaar dat hij naar Nieuw-Zeeland emigreert. Beide heren wilden er niet over praten. De laatste keren speelden ze terwijl ze elkaar vasthielden. Of dat we een tentje leenden van vrienden. Manlief drukte de kinderen keer op keer op het hart toch vooral niet in het donker om de tent te lopen in verband met onzichtbare scheerlijnen. Hij deed dat natuurlijk zelf wel. Struikelde over een scheerlijn. Kraaaakkkkk, scheur in de tent en hup vakkundig naar de grijze container verwezen. Neee, positieve dingen, daar gaat dit blog over.

Want, hoe mooi was onze trouwdag en wat hebben we ontzettend genoten! Iedereen die ons dierbaar is, heeft meegeholpen ons feestje onvergetelijk te maken. Uiteindelijk is de goede jurk (die in no time is genaaid door arme naaistermevrouwen die dagen en nachten niet hebben mogen slapen) per vliegtuig naar hier gekomen. En ik heb me nog nooit zo bijzonder gevoeld als op onze trouwdag, in die jurk. De stola die ik speciaal voor deze dag heb gebreid, stond prachtig bij mijn jurk. Zelfs het weer, dat, op z'n zachtst gezegd nogal onstabiel was die week, werkte mee. Om 16.00 uur, toen wij door de Prinsentuin liepen op weg naar de muziekkoepel (half overdekt, maar behoorlijk buiten), brak de zon door. De ijstaart was prachtig èn heerlijk. Het minipak van onze zoon was niet zoals we hadden verwacht, maar hij straalde er in en daar ging het natuurlijk om. De huwelijksreis was fantastisch. Inmiddels is vriendje vertrokken naar het verre, maar de mannen hebben Skype ontdekt en ver blijkt gewoon dichtbij te zijn. Je kunt best Nintendo-en via de laptop. Als de ander de plaatjes ook kan zien is het prima. Hij fietst met een ander vriendje naar school en ze spelen regelmatig. Lol voor 10. Hij mist z'n verre vriend wel, maar door cameracontact is hij minder definitief weg. Hij blij, wij heel blij. Tentje is vervangen door een nieuwe (en wij hebben er nu ook zelf zo-eentje). En last but niet minder belangrijk, onze kleine meid gaat sinds een paar weken naar de grote school. En wat is ze veranderd. Dat bleue meiske dat zich liever op de achtergrond hield, dat altijd rustig wachtte of er ook een moment kwam waarop zij misschien iets zou kunnen zeggen en als dat niet kwam gewoon niks zei, is vertrokken. We hebben er een sterke, zelfverzekerde meid voor terug gekregen. Eentje die gilt van het lachen en dat heel vaak doet, die met alle meiden van haar klas contact heeft en met de jongens ook trouwens, die zich vrij en blij beweegt in haar omgeving, die soms gewaarschuwd wordt omdat ze zoveel kletst. Ze voelt zich ontzettend op haar gemak en is ultravrolijk. Ze kreeg een nieuwe winterjas, of ik een bijpassende col en muts wilde breien. Natuurlijk! Zolang ze nog mooi vindt wat ik maak, brei ik me een slag in de rondte. We zijn haar niet kwijt, we hebben gewoon een new-and-improvedversie van haar gekregen. Man o man, wat geniet ik!

Toen ik er even helemaal doorheen zat was er iemand die me steeds liet weten dat het allemaal wel goed zou komen. En ja, dat is gebleken. Mopperen mag best, maar als ik dreig door te slaan, denk ik weer even...kumt goe...

Als laatste wil ik jullie het gedicht dat ik heb geschreven voor ons huwelijk niet onthouden. De buitengewoon ambtenaar van de Burgerlijke Stand heeft het bij onze trouwceremonie voorgedragen.

Jij en ik

Jij denkt
Ik doe
Jij weet
Ik voel

Jij loopt
Ik spring
Jij bent jij
Ik ben ik

Jij mijn rust
Ik jouw sprankel
Jij mijn rots
Ik jouw branding

Al zo lang en
voor altijd
Mijn hart van jou,
jouw hart van mij.

Eyecandy

Ik hou van een leuk uitzicht. Als ik een leukerd zie, kijk ik niet weg. Of IK volle zalen trek? Neuh, maar heeft dat er iets mee te maken? Mag je alleen zeggen dat je van mooi houdt, als je dat zelf ook bent? En wat is mooi? Wat ik woestaantrekkelijk vind, kan een ander totaal afstotelijk vinden. Da's maar goed ook, dan kijk ik lekker in mijn eentje. Mensen die mooi zijn van binnen vind ik trouwens nog aantrekkelijker. Dat mooie zie je vaak niet meteen, maar voel je snel genoeg. Ze hebben de gave je blij te maken met hun aanwezigheid. O en iemand die knap is èn lief, dat is zo oneerlijk!

Anders is het met wol. Lelijke breiwol, daar ga ik niet voor. Al is het nog zo'n exclusief merk of materiaal, als de kleuren of hoe het voelt (voor mij betekent dat te ruw of te stug) me niet aanstaan, laat ik het fijn liggen. Vandaag kreeg ik van een lief dinnetje 2 strengen ongelooflijk zachte, streelbare wol in een van mijn favo kleuren, fuchsia. Een poosje geleden kreeg ik een even heerlijke streng in prachtig helderblauw in handen. En daarvoor heb ik me verlustigd aan een paar bollen van mijn allerfavorietste zeegroen. Ik ben trouwens ook niet vies van mooie hollandse-luchten-grijs. Wol moet mooi en zacht, anders blief ik het niet.

Ik heb een tas waar ik mijn breiwerk in vervoer. Een mooie tas, in mijn lievelingsezeegroen. Op de vorige beurs (eind vorig jaar) heb ik ook mijn bammetjes en een banaantje in de tas, die groot genoeg is voor dat alles en nog veel meer, gestopt. Toen ik na twee dagen hard werken thuiskwam, was ik gesloopt. De tas in een hoek gesmeten en nooit weer aan gedacht. Ik was wel een breiproject kwijt en ook mijn telkikker was foetsie, maar wie me kent, weet dat ik in al mijn tralala nog wel eens iets 'kwijt' ben. Ik heb me er dus niet druk om gemaakt, maar gedacht dat een en ander wel weer boven zou komen drijven als ik was vergeten dat ik het kwijt was. En boven dreef het. Afgelopen februari was er weer een beurs. Ik wist waar mijn tas lag. Toen ik hem opende vond ik natuurlijk mijn telkikker en ook het vermiste project had al die tijd gewoon binnen mijn bereik gelegen. Pfff...niks nieuws. Eén jammertje, ook de banaan die ik niet had opgegeten, want te druk met wol verkopen, had al die tijd in de tas gezeten. Gedverdeget, hij was niet gemummificeerd...maar ontbonden. O jasses, de hele tas onder de nare smurrie en schimmel.  Btw 't Is een geweldige tas, want met het ritsje dicht had ik de kwalijke odeur totaal niet meegekregen. Behalve de banaan was er nog een slachtoffer te betreuren. Mijn mooie, lieve tas is onherstelbaar beschadigd door de stinkende rotzooi. Geen beginnen aan om dat ooit nog schoon te krijgen. Da's mooi kippetjes (mijn dochter gebruikt geen erger scheldwoord dan dit, NOOIT).

Dinnetje verkoopt de tassen in haar webwinkel. Ik wil wel een nieuwe, maar ik heb een probleem. De nieuwe kleuren vind ik niet mooi. De blauw te turquoise, de lime te geel, de paars niet paars genoeg en de bruin, ik ben niet van bruin. Zwart is normaal gesproken ook een van mijn all-time-favorites, maar in die tas vind ik het ineens zo saai. D'r is ook knarriegeel, da's wel een leukje, maar als ik eens geen gele dag heb, dan zit ik met die tas waar je met geen mogelijkheid omheen kunt. Hetzelfde geldt voor de rode en de oranje variant. Het komt gewoon omdat ik zo verwend ben met de zeegroene die ik echt de allermooiste vond. Die kleur vind ik niet weer. Dus zit ik mopperend achter de computer te balen dat ik zo kieskeurig ben. Want de kleuren waar ik uit kan kiezen zijn heus mooi, maar niet zo mooi als de vorige. Voorlopig dus geen nieuwe tas.

Laatst sprak ik met iemand die zich niet kan voorstellen dat je over breien kunt schrijven. Het is wel duidelijk, het is geen breier (hahaha, het idee al, het woord noemen is nog net geen brug te ver, maar wel een eind heen). Ik vind het niet moeilijk hoor, altijd wel iets waar ik me druk over maak, of wat ik nodig moet vertellen. Volgende keer vast weer iets anders dat me bezig houdt. Later...
 

Blije geit

Kort geleden was ik even zonder baan. Druk met alles, druk met niks. De kinderen voeren er wel bij (dacht ik). Mam is er altijd, ze is taxi, kokkin, luisterend oor en o zo gezellig om mee te kletsen. Jammer alleen dat ze ook merkten dat mama niet zo goed is in thuiszitten. Ze werd er een beetje chagrijnig van. Mopper, mopper 'zeur niet zo over alles wat er vandaag niet leuk was op school, maar vertel eerst eens iets leuks', mopper, mopper 'moet ik alweer de was doen', mopper, mopper. Heel oneerlijk eigenlijk dat ik zo zeur, velen zijn volmaakt gelukkig met hun leventje zoals het is, thuis of niet. Vele anderen zijn in dezelfde situatie ook niet happy, maar schrijven er niet over en ondergaan het in stilte. Ik niet.

Nieuwe baan, nieuwe kansen. Kansen die ik, ook al had ik mezelf beloofd rustig aan te doen (100% inzet is wel genoeg), ten volle probeer te benutten. Dus hup, aan de bak en gaan! Thuis constateren ze dat mama veel leuker is, vrolijker, gezelliger, eigenlijk beter dus. Mijn dochter zei: 'mama, ik zie dat je blij bent, dat maakt mij blij'.

Ze vinden het fijn dat ze zelf meer verantwoordelijkheid krijgen. Lang leve what's app en sms (als ze niet in huis zijn). Ik help m'n meiske virtueel met het koken van haar eerste eitje. Ik krijg een foto van het resultaat. Wat een top ei! Een beetje eigen verantwoordelijkheid doet ze goed. Ze groeien waar ik bij sta. Ik ben zo trots op ze! In overleg met mijn lief bekijken we wie wanneer thuis is en hoe we zaken plannen. Stom is, dat ik binnen een half jaar ben vergeten wat een geregel je hebt als je werkt.

M'n hobby's blijven een beetje liggen. Dat is een bekend verschijnsel. Ik ben te onrustig om eens even lekker te gaan zitten voor een rustgevend rondje breien. Ik moet de hele dag nog een paar keer door; Wat ging er goed, wat kan er beter. Ik wil het graag goed doen en beter wil ik ook. Die rust in mijn hoofd komt wel weer. Ondertussen geniet ik van mijn nieuwe ik.

Heb jij dat wel eens?
Dat je wel kunt gillen van plezier.
Dat je zo hoog kunt springen,
dat je de wolken raakt.
Dat je je lief bij de lurven wil grijpen
om elkaar eindeloos lang te omhelzen.
Dat je je kindjes wel beurs kunt knijpen
om te laten weten hoe blij je met ze bent.
Dat je wel kunt schreeuwen,
dat je eindelijk je antwoord hebt gekregen.

Geluk zit in jezelf,
als je wilt, kun je het vangen.
De vraag is hoe
en IK WEET HET!!!

Nu ga ik al het bovengenoemde ten uitvoer brengen.
Wie dat vreest moet nu gaan rennen.

Gedaan! Wow, wat is dat heerlijk!

uit 'Heb vertrouwen' van Joyce van der Veen (ja dat ben ik)

TLC for me

Het colletje dat ik heb gebreid van Araucania Botany Lace heeft fans, veel fans. Hoe leuk is dat! Op de Handwerk en Quiltdagen in Arnhem was mijn Willow Cowl erg in trek. Het was een gezellige beurs en het was er aangenaam warm (tegenover onze stand stond een giga warmtekanon). Marieke van Wereldwol en ik hebben twee dagen genoten.
 Ik heb de Willow Cowl een poosje geleden zelf gebreid. Ik vond de kleuren van Araucania Botany Lace zo mooi, daar wilde ik iets van maken. Deze col was precies geschikt voor dit hilarisch gekleurde wolletje. Voor ik begin met een project, lees ik altijd zo veel mogelijk aantekeningen van andere breiers. Daarna bedenk ik of ik precies volgens patroon te werk ga, of dat ik aanpassingen maak. Bij deze col zijn behoorlijk veel aantekeningen beschikbaar. 

Ik besloot de muizentandjesrand niet achteraf dicht te zomen, maar meteen mee te breien. Hoe minder draadjes ik hoef af te hechten, hoe blijer ik ben. Voor het samenbreien gebruik ik de haaknaaldmethode. Zo voorkom je gepeuter met de draad die niet van je breinaald af moet glijden als je hem door twee steken tegelijk probeert te halen. Het haakje van de haaknaald houdt mijn garen keurig vast. Als ik weer een aantal steken samengehaakt had, schoof ik ze op de rechternaald en klaar. Als je zelf niet weet hoe dat werkt en You Tube brengt ook geen helderheid, is het makkelijk. Gewoon later vastnaaien. Daar ziet ook niemand iets van. Ik ben gewoon een pietlut, wat zonder extra draadjes kan, doe ik graag in een keer.

Daarnaast las ik dat er een aantal 'losse' breiers bang waren garen te kort te hebben en dat ze de tricotbanen verkortten van 14 naar 11 toeren. Ik ben dan wel geen losse breier, maar ik heb voor de zekerheid die maatregel ook maar genomen. Ik vind het verschrikkelijk als je met een dreigend tekort aan wol met een project bezig bent.

Wat leuk is bij de Willow Cowl is dat je minder of meer tricot- en kantbanen kunt breien. Wil je een korter colletje, meer een ketting, kan dat. Wil je juist wat extra body, brei je extra banen. Hou er dan wel rekening mee dat je het niet redt met 1 streng. De tricotbanen in een effen kleur garen breien en de kantbanen in Botany Lace of andersom kan natuurlijk ook. Of je maakt de tricotbanen 5 toeren en je houdt de kantbanen even lang. Dat kan ook, je col komt er anders uit te zien, maar het watervaleffect blijft. Belangrijk is dat je in je tricot deel bovenin (als je smalle tricotbanen breit, de bovenste 3 tricotbanen) je minderingen maakt zodat de col taps toe loopt. Dit geeft een soort watervaleffect.

Misschien hebben mijn medebreisters wat aan mijn aantekeningen. Mijn laatste tip voor minder ervaren breiers: volg gewoon het patroon, het is helder geschreven en prima te volgen. Maak het jezelf niet ingewikkelder dan nodig. Ik wilde dat ik eens naar mezelf luisterde... 

Veel breiplezier!

En ja, de foto op mijn vorige blog is er ook een van de Willow Cowl, toevallig.

MediJA en Ravelry

Heb jij wel eens meegedaan aan de/een discussie over de zin en onzin van sociale media? Ik wel en vele malen ook. Ik bevind me in het kamp 'voor'. Een ieder die op welke wijze dan ook deelneemt aan de media vindt het in meer of mindere mate prettig om gezien/gehoord te worden. Waarom zou je anders een berichtje plaatsen dat door vriend (en vijand) kan worden gelezen? Je weet dat mensen de mogelijkheid hebben om te reageren en dat de reacties niet altijd zijn wat je graag zou lezen. Geschreven woorden zijn op vele manieren te interpreteren. En ook al heb je, met je hand op je hart, nooit bedoeld iemand te kwetsen, als de lezer het zo opvat, zijn de rapen gaar. Want boos zijn en vervelende dingen schrijven zijn zoveel makkelijker via een toetsenbord dan in het echie.

Je leert als gebruiker snel genoeg dat je de berichten moet scannen en dat je alleen de berichtjes leest, die je echt interesseren/vermaken. Toch is het in de praktijk vaak niet zo makkelijk de ongewenste of soms azijnpisserige reacties te negeren. De reactie-verwijder-button is, mits aanwezig, een uitkomst. Het is een reden waarom mensen helemaal niet beginnen aan dit soort sociaal gedoe. Ze vinden het nep, teveel gekonkel en getouwtrek, zonde van hun tijd of gewoon stom. En soms hebben ze gelijk.

Ik zie de voordelen er wel van. Sinds ik lid ben van een aantal fora, 'spreek' ik mijn familie vaker dan voorheen. Ik geef toe, heel diepgaand is het allemaal niet, maar dat is niet erg. Als we elkaar live zien, kunnen we het koetjes-en-kalfjesgebeuren overslaan en het over 'echte' zaken hebben. Ook mijn breiprojecten zet ik er met regelmaat op. Gewoon omdat ik het leuk vind te laten zien wat ik maak, vaak levert het leuke reacties op en soms een opdracht.

Daarnaast hou ik van schrijven, dus schrijf ik nu en dan ook een blog. Het typen van berichtjes is een oefening in het zo kort mogelijk noteren van informatie. De vlag moet de lading wel dekken. Zo makkelijk is dat niet. (Ik vrees dat ik vandaag weer 'nat' ga, so be it)

Mijn favoriete platform is zonder twijfel Ravelry. Dit is een brei- en haak community die zijn oorsprong vindt in de Verenigde Staten. Het heeft meer dan 3 miljoen leden wereldwijd. Mijn blogs worden gelezen in Finland, maar ook in de VS, Zuid-Afrika en in Australië.  Reacties op projecten en posts komen ook van overal. Op Ravelry kun je de wereld aan informatie vinden. Patronen, soorten garens, tips en trucs, ontwerpers enzovoorts. Naast je eigen pagina waarop je je projecten plaatst (voor elk project maak je een eigen pagina aan waarop je, als je wilt, foto's kan plaatsen en alle details die je maar wilt over je werk), kun je in talloze groepen je vragen kwijt en praten over wat je bezighoudt. Als ik breitechnisch ergens niet uit kom, zet ik mijn vraag bij het passende forum en binnen een paar minuten is er ergens wel iemand die het antwoord post. Laatst zocht ik een soort wol die blijkbaar alleen over de grote plas te koop is. En zeker de kleur die ik wilde hebben, was hier in dit werelddeel niet te vinden. Ik heb een 'help' geplaatst en binnen de kortste keren kreeg ik bericht van een Nederlandse dame. Ze had de 'voorraden' van mede Ravelers doorlopen en zag dat iemand in Zuid-Limburg nog een grote hoeveelheid van de door mij gewenste wol had. Ik heb een berichtje gestuurd en yessss!!! Ik kon zonder de verschepingskosten (zwaar, dus veel) en eventuele wachttijd en gedonder bij de douane, aan de slag. Zo fijn!

Wat mensen nog wel eens tegenhoudt om aan Ravelry te beginnen, is dat het een Engelstalig platform is. Er zijn diverse Nederlandstalige fora, maar de hoofdmoot is inderdaad in het Engels. Steeds meer patronen worden vanuit het Engels in het Nederlands vertaald, maar je moet ze wel kunnen vinden. Je kunt meedoen aan zoveel fora als je wilt, maar dat hoeft niet. Aanmelden kost niets, het opent een schat aan informatie. Waarom plaats ik geen linkje naar Ravelry? Als je er wat mee wilt, zoek je het zelf wel op toch? Dit lijkt wel een reclamepraatje, maar ik heb gemerkt dat, als ik Marieke help op beurzen, veel mensen niet op de hoogte zijn van deze bron van informatie. Trouwens, vrijdag 15 en zaterdag 16 november zijn we te vinden op de handwerk en quiltdagen in Arnhem. Praten we dan verder...in het echie. 

Foto: Willow Cowl in Araucania Botany lace (ik neem hem mee naar Arnhem \0/)

Koeien, hazen en rollende balletjes

Vandaag is MIJN dag! Mijn gedachten draaiden de afgelopen tijd overuren, maar ik kreeg de juiste woorden niet op papier. Vele uren rustgevend breien dwz. voor mij nieuwe, lastige technieken uitproberen, honderden kleine kraaltjes met een haaknaaldje in m'n breiwerk verwerken, tellen en nog meer tellen (hoe rustgevend is dat? Niet, kan ik je vertellen), hebben me geholpen mijn gedachten te ordenen. Ondertussen heb ik druk gewerkt aan het opzetten van een goede mailcommunicatie voor de volleybalclub waar de kinderen volleyballen. En natuurlijk heb ik me beraden op wat ik, nu ik groot ben, wil worden. Ik vind alles leuk, als ik maar ergens mijn tanden in kan zetten. Dat is een voor-, maar tegelijk een nadeel. Het is zo moeilijk kiezen, ik wil het allemaal! Jammer dat de periode niet echt meewerkt. Veel mensen roepen dat, als je wilt werken er altijd werk is en dat is misschien ook zo, maar passend werk is heel wat anders. Dat vind je niet zo een twee drie. Uitzoeken waar de leukste hazen rondrennen is een behoorlijke uitdaging! Bovendien is het lang niet altijd duidelijk dat het rondrennende dier een haas is die je graag wilt vangen. En als je daar dan achter bent, ben je samen met minstens 200 anderen die allemaal hetzelfde idee hebben.

Maar nu is het zo ver, ik heb een nieuwe baan. Zo bijzonder hoe een balletje kan rollen... Wat zal ik weer lekker slapen!

Jommes!

Een paar weken geleden ontplofte hier een bommetje. Ik kreeg te horen dat ik vanaf 1 juni niet langer werknemer ben van het bedrijf waar ik werk. Ik doe mijn werk prima, daar ligt het niet aan, maar toch... Meestal word ik rustig van een toertje recht en averecht. Helaas is dat niet voldoende voor de lichte paniek die zich nu van me meester maakt. (Heb je met knallende koppijn en waterende ogen wel eens geprobeerd 200+ kraaltjes in je shawl in te breien? Dat minihaaknaaldje prikt steeds mis, dus in het naastgelegen hoopje kraaltjes. Die vliegen als popcorn in de magnetron alle kanten op over de vloer, tikketakketikketakketikketakkend!)

Jommes, ik ben sprakeloos, verslagen, 'gobsmacked'. Jammer genoeg moet ook ik in deze crisistijd op zoek naar  een graziger weide. Dat was niet de bedoeling. Ik ontdek ook dat ik zo emotioneel ben, dat ik, zodra ik met iemand die ik ken, praat over het naderende onheil, in tranen uitbarst. En dat haat ik zo. In plaats van ‘hup-de-schouders-eronder’ en doorgaan, zoals ik van mezelf gewend ben, zit ik sippend in een hoekje. Bah, stom, niet doen, verloren energie, dat weet ik heus wel. Misschien dat, als ik het maar vaak genoeg hardop zeg, ik m’n pit weer terug vind. Mijn LinkedIn profiel is up to date, m’n twitterprofiel is bijgewerkt en ik heb een oproep gedaan op facebook. Ik laat mijn CV en profiel achter bij iedereen die heel misschien ooit iets voor me zou kunnen betekenen. Ik heb maar één baan nodig toch?!

Relativeren kan ik ook. Er zijn zo verschrikkelijk veel mensen die een eindeloos veel afschuwelijker lot hebben getroffen. Het lag niet aan mijn functioneren, maar aan allerlei factoren die met mij als persoon niks te maken hebben. En natuurlijk stikt het van de nieuwe kansen, die ik alleen maar hoef te grijpen. Alleen, als het erop aan komt, gaat het daar niet om. Omdat ik het leuk had op de plek waar ik was, heb ik mijn verdediging laten zakken. Ik ben vergeten om me heen te kijken en iets te doen met de dingen die ik zag. En daar heb ik nu dik spijt van. Deze week gebruik ik om de laatste zaken af te handelen en dan is het klaar, over en uit.

Ik heb heel wat ‘afgeraveld’ de afgelopen weken. Mooie projecten bekijken en zoeken, want ik heb straks een beetje tijd over… In een forum schreef ik waar ik mijn inspiratie vandaan haal. En dat het me zwaar viel, dat ik straks werkzoekend ben. Een lievelievelieve designer las m’n berichtje en pm-de me meteen. ‘Which of my designs do you like? That’s my gift to you, to brighten up your day’. Zoveel liefs, helemaal uit de USA, weer dikke tranen, jommes. Een leuke mouwloze tuniek is het geworden. Alle tijd om geschikt garen te kiezen. Daarnaast vond ik ook een mooi projectje voor mijn ‘heulveul’ kleuren botany lace. Een schattige oneskeincol, televisiekijkmoeilijkheidsgraad, maar net afwisselend genoeg om niet in slaap te vallen voor diezelfde televisie. We hebben volgend jaar ook een huwelijksfeestje (dat van mezelf, hahaha), daar heb ik inmiddels ook een shawlpatroon voor gevonden. Breitechnisch hou ik mezelf de komende tijd wel bezig J.

 

Daarnaast kan ik weer eens beginnen met een schilderij en vind ik misschien de inspiratie voor een nieuw boek. Onze nieuwe parkiet is al tammer dan hij zou zijn geweest als zijn baasje alleen in het voorbijrennen aandacht aan hem had geschonken. Ik kan op school helpen bij de crea-middagen en ga met een groepje kinderen naar de knuffelpoli in het ziekenhuis.

Ik moet mijn creatieve, veelzijdige, organisatorische, presentatorische, schrijverstalent wel bezighouden natuurlijk. Tussendoor zoek ik heeeeeeel hard naar een baan. Er is vast, ergens, iemand op zoek naar mij….toch?

(onze zoon zei, toen’ie een peuter was ‘jommes’ als hij iets niet voor elkaar kreeg, vergezeld van een teleurgestelde elleboogbeweging en een zielig trillende onderlip)

Vlinders, huisdieren en een wipwapbed

Terwijl mijn voeten (in gedachten) een vreugdedansje dansen omdat ze eindelijk bevrijd zijn van hun schoenen, MOET ik even opschrijven wat we afgelopen dagen hebben beleefd. De brei- en haakdagen, daar heb ik het over. Zoals inmiddels bijna een traditie is geworden, help ik Marieke in haar Wereldwol stand. Lida en Ammerins maakten het Wereldwolcluppie compleet. Een supercluppie, dat was het. Thanx ladies! Helpen op de beurs is een ideale combinatie van dingen die ik graag doe: helpen, praten/kletsen, ervaringen uitwisselen, proberen samen met mensen uit te zoeken welk wolletje ze precies zoeken en dat dan te vinden. En niet onbelangrijk, dat vinden wij brei- en haakdagbezoekers allemaal, het gezellig met elkaar hebben. Dit was echt een beurs voor bijpraten met haak- en breivrienden, maar ook met mensen die je alleen kent van Ravelry of die je helemaal niet kent, kijken naar en kopen van allerlei prachtige producten en workshops volgen over technieken die je graag wilt leren.

Hoe leuk, het blijkt dat Wereldwol het ideale huisdier verkoopt! Na betaling van het aankoopbedrag krijg je in een fuchsiaroze tasje een heerlijke, zachter dan zachte streng handgeverfde zijde mee naar huis. Het enige wat je hoeft te doen is haar op de leuning van je bank leggen. Je hoeft haar niet te voeren, ze loopt niet door je beeld als je tv wilt kijken, ze verhaart/blaft/miauwt/bijt niet, je hoeft er niet mee naar de dierenarts, omdat ze nooit ziek is, wat wil je nog meer! Automatisch dwaalt je hand, terwijl je naar je lievelingsprogramma op tv kijkt, naar dat zachte strengetje. Onwillekeurig streel je de zachte vezels en misschien til je haar zelfs even op en leg je haar zachtjes tegen je wang.

Maar ik was ook zo blij voor onze strengen Malabrigo lace! Alhoewel het een prachtige kwaliteit heerlijk zachte wol is, sneeuwt ze op de beurzen om een of andere reden altijd een beetje onder in het wolgeweld. Maar deze keer had ze een van de hoofdrollen. Echt leuk! Wat ook meewerkt is, dat de nieuwste kleurtjes heel vrolijk zijn en er echt uit springen. Ik kon het niet laten ze nu en dan even geruststellend op de rug te kloppen. (Wie is er gek?...ach wat dan nog...)

Omdat Nieuwegein verder weg van huis ligt dan goed is voor onze vermoeide beurslijven, had Marieke een hotel voor ons geregeld. Fijn, heel fijn! Ik ga opgelucht op bed zitten, even relaxen en wip… het voeteneind van het bed zakt een centimeter of tien naar beneden en wap…het hoofdeinde komt eenzelfde tien centimeter omhoog! Heb ik dat, aan het voeteneinde ontbreken beide beddepoten. Een wipwapbed, zucht. Gelukkig konden we van kamer wisselen en hebben we na een welverdiend diner, lekker kunnen slapen. Op naar dag 2.

Op een gegeven moment komt er een dame met haar dochter bij ons aangewandeld. Haar dochter is op zoek naar wol en we raken aan de praat. Mevrouw draagt een allerschattigste gehaakte vlinderbroche. Echt zo’n vlindertje waar mijn dochters naam op staat. Bleek dat ze de vlindertjes samen met een vijftal andere dames maakt om te verkopen voor Diergaarde Blijdorp. Daar wordt namelijk een vlindertuin gebouwd. En het geld dat deze vlindertjes opbrengen, gaat rechtstreeks naar dit doel. Nog veel leuker. Jammer alleen dat ik in Leeuwarden woon en Blijdorp toch een naar eind fietsen is (zeker in deze omstandigheden). Mevrouw kijkt haar dochter aan en zegt dat ze deze vlinder, die ze speciaal vanochtend nog had gemaakt, wel aan me wil verkopen! Zo ontzettend lief! Ik ben dol op vlinders en sponsor graag de Blijdorpse vlindertuin. De vlinder is met me mee naar huis gegaan en mijn dochter is er dolblij mee!

De brei- en haakdagen, ik vind ze geweldig!

Over knappende draadjes en gaatjes

Het ijs is uit de vijvers verdwenen (er ligt ook alweer een laagje, maar dat terzijde) en alhoewel we nog even een dikke winterdip hebben (kkkkkoudddd), gaan we toch echt weer richting het voorjaar. Ik ben weer klaar met het breien van dikke cols, sjaals en mutsen en begin vol goede moed aan nieuwe kantprojecten, want gaatjes is lente, lente is leuk. Eerst nog maar een streng winterig dikke wol wegwerken. Wel met gaatjes, voor tussen de winter en de lente in. Patroon uitgezocht en hup, aan de slag.

Word ik middernachtelijk gillend wakker. Rechterschouder en arm doen zo'n pijn, verschrikkelijk! Ik heb het een paar dagen aangekeken, maar het werd steeds erger. Inmiddels kon ik zelf niet meer rijden (als je arm alleen strak langs je lijf wil blijven, kun je het stuur niet vastpakken, jammer). DH bracht me naar de huisarts die na wat duw en trekwerk (auw!) constateerde dat ik slijmbeursontsteking in mijn rechterschouder heb. Dat is niet goed. Ik ben RECHTS. Zware ontstekingsremmers moesten verbetering brengen. Ondertussen besloot de hamster (die de week daarvoor geopereerd was, details op FB) dat ze in sneltreinvaart dit leven ging verlaten. Jammer genoeg ging dat gepaard met zichtbaar heel veel pijn, zo erg dat we met haar naar de dierenarts moesten. DH reed, ik huilde.

Daar lagen al mijn 'vers' uitgezochte lentepatroontjes, werkloos op een tafeltje. Want breien met de zere arm was niet te doen, niet slim ook. Mmm... Mijn werk zorgde voor afleiding, maar wat doet de mens daarna? Tv kijken? Dat verveelt snel, jakkes! Lezen, geen zin in. Naar buiten kijken? Neuh. Slapen? Niet leuk, want hoe moet je liggen, alles doet zeer. Ik ben een 'ouderwetse' breier. Draad rechts en veel actie met rechterhand om mooie werkjes te breien. Er zijn meer methodes, die ik voorheen allemaal geprobeerd en afgewezen heb. Ik kon al 'throwend' veel sneller. Tijd om een links georiënteerde techniek op te pakken, langzaam, heel langzaam en nu en dan een toer. Alles is beter dan niks. Dus daar ging ik 'continentaal'. Draad links, werk in de schoot en rechterhand ontspannen met als enige activiteit, naald vasthouden. En het gaat! Alleen het gevoel al dat ik toch wat kan doen, is fijn. Een soort breionthaasten, want dat moest voorheen ook altijd zo snel mogelijk. Nu niet. Relax, dan breekt het draadje niet.

Sneeuwschuivervrij schaatsen

Ineens komt mijn Friese bloed weer bovendrijven. Wat is er aan de hand? Het vriest, niet één dag, niet twee, maar gewoon serieus al een hele week. Het blijft voorlopig ook vriezen. Dussss....er ligt ijs. IJs is schaatsen. Schaatsen is leuk! 

Tot m'n 18e woonden we in Balk, een leuk dorp aan de elfstedenroute. En nee, echte Friezen denken bij vorst NIET meteen aan dé tocht, maar aan schaatsen. Ik dus ook. Als er ook maar de geringste kans op ijs was, stond ik te trappelen tot ik de ijzers weer onder kon binden. Niet eens om lange tochten te schaatsen (die vonden we ook leuk), maar gewoon, omdat het zo gezellig was met zijn allen op de Luts (ja, die van het nieuws). Met een beetje geluk konden we het Slotermeer over schaatsen naar Sloten.

Als ik 's ochtends wakker word, kijk ik eerst door een kier in de gordijnen of het alsjeblieft niet heeft gesneeuwd. Sneeuw willen we niet, dan moeten we (en in het bijzonder buuv L.) in de weer met sneeuwschuivers op het ijs. Nee, we willen zo, vanuit de achtertuin, hop het ijs op. Rondjes draaien op onze 'eigen' baan. Tot nu toe is het hier sneeuwvrij, jeuj!

Afgelopen woensdag hebben de kinderen de hele middag de nabijgelegen ijsbaan onveilig gemaakt. Ik ben zo blij dat ze het schaatsgebeuren net zo leuk vinden als ik! Donderdag was het zover. Schaatsen op 'echt' ijs. Buurman M. had 's middags het ijs getest op de vijver achter huis. De zwanen zijn net op tijd vertrokken naar een andere vijver, dus de ijsvloer ligt er wakvrij bij. Hij heeft gestapt, gerend en gesprongen. IJs goedgekeurd. We hebben hem uitgeroepen tot lokale ijsdeskundige (niet omdat we zelf liever geen risico lopen op een nat pak 0:-), maar omdat hij er verstand van heeft). Buuv L. stapte zelfverzekerd het ijs op. Onze zoons schaatsten al dapper rondjes. Ik durfde nog niet helemaal. Het kraakte aan de kanten nog zo hard. Uiteindelijk haalde buuvs zoon me over (hij kan heel dwingend kijken). De schaatsen onder en gaan. Wat was het heerlijk! De eerste rondjes van het jaar smaken naar meer. Stiekem ben ik er heel trots op dat mijn schatjes (groot en klein) en ik allemaal rondzwieren met door mij gebreide mutsen op en sjaals om. 't is een kleurig stel. Van mij mag het zo nog lang winteren!

Turbotempo

Ik kijk op de kalender en ineens zijn we halverwege december! Ok dan. In september tikte de herfst min of meer plotseling tegen 't raam. Ik had mijn kinderen nieuwe sjaals en mutsen beloofd in door hun uitgekozen kleuren en tussendoor stonden er ook nog een paar andere projecten in mijn wachtlijst. Die moesten ook allemaal zo snel mogelijk af. Van wie moest dat? ...Van mij. Ik weet het, ik leg mezelf de meest vreselijke deadlines op. Tussendoor wilde Sinterklaas ook nog mijn aandacht. 

Een spencer met bijpassend mutsje voor baby Jip, Hollyshocking Emma's muts en col (patroon wurm) voor Dyr, een fishermans rib sjaal met franje en cozy-roni muts (patroon rib-a-roni) voor Fer, een emerald braids baret (patroon supplement) en vingerloze handschoenen (patroon Vancouver fog) voor mij.  En ook nog een KAL-letje met Marieke: de BFF cowl (1 cocooncol en 1 seedpodcol in één kleur gebreid, Marieke breide deze 2 ook in een andere kleur. De cocoons uitgewisseld. De 2 cols (in 2 'ringen') aan elkaar gezet en tadaa, de BFF cowl is klaar). De hothat muts (patroon Claudia, dat is in tegenstelling tot wat je denkt met deze naam een prachtig unisex patroon) voor Bauke hangt nu aan de pennen. Ik tel even en wow, 11 projecten in een paar maanden, da's veel, al zeg ik het zelf.

Kleine kink in de kabel is dat ik een aanval van eczeem heb (gehad), onder andere op mijn handen. Met nare ingevette handen die overgevoelig zijn voor wrijving kun je niet breien (gil en schreeuw). Gelukkig hebben we kunnen constateren dat het geen wolallergie is (dan gilde en schreeuwde ik nog veel harder). Ik heb geleerd de rechternaald met duim en wijsvinger vast te houden, zodat de rest van mijn getergde hand kan bijkomen van alle ellende, want ellendig is het. Niet kunnen breien is vervelend, maar niet kunnen slapen is afschuwelijk. Sinds de herfstvakantie lijkt mijn slaappatroon het meest op dat van een onwillige baby. Heel graag willen slapen, maar steeds wakker worden/zijn en blijven, want jeuk. Behalve dat het voor mij niet echt fijn is, is het minstens zo vervelend voor de gezinsleden. Mama/vriendin is moe, chagrijnig en van de kort-lontige. Bovendien moet ik zoveel mogelijk activiteiten waarbij ik met mijn handen in water moet, vermijden. Ik hou mezelf voor dat het over gaat. Dan ga ik eerst heeeeeeeerlijk slapen en dan ben ik weer mijn eigen vrolijke, gezellige zelf.

Zaterdag heb ik nog een leuk dingetje. Ik ga Marieke (van Wereldwol) helpen bij het Midwinterwol wolfestival in Winschoten. Leuk! En gezellig! Mijn eigengebreide wantjes, baret en sjaal gaan mee en mijn heerlijk warme snowboots. Misschien zie ik je daar!

Zoef, knipper en weg

Een paar keer met mijn ogen geknipperd en zoeffff.... weg was ie, de zomervakantie. Ik heb er van genoten, ik kan niet anders zeggen. We gingen pas de 19e augustus richting de warme zon, dus ik heb volop kunnen meedoen met mijn allereerste Ravellenic Games, of Raveoly, wat je wil. Ik heb zo gelachen om de reacties op twitter en facebook! Velen hadden werkelijk geen enkel idee waar ik het over had. Zij die me serieus overkwamen, heb ik een persoonlijk berichtje gestuurd met uitleg. Ik heb mijn medaille over laten vliegen vanuit de USA en nu pronkt 'ie in de huiskamer. Leuk!

Daarnaast heb ik deze zomer (op zich was het wel mooi weer geloof ik, de kinderen hebben tenminste heel veel buitengespeeld) mijn Mirabelle gered van hibernation. Ik ben er zowaar in geslaagd een behoorlijk aantal toeren foutloos af te ronden (applaus voor mij en voor mijn gezin, zij moesten, als ze om me heen draaiden weer eens genoegen nemen met een 'ssstttt ik tel!'). Ik heb de life line ook ingevoerd in het project. Het werkt! 

Het was maar goed dat ik geen breiwerk heb meegenomen naar ons vakantieadres (Mallorca). Het was er smoorheet en de luchtvochtigheid aldaar was hoog, echt zweten geblazen. Natte handen en wol vinden elkaar niet aardig. Het werkje had maar werkloos in een tas gelegen. Ook zielig. Maar ooo wat was het heerlijk daar. Zwemmen, zonnen, lekker eten, ons laten rondrijden over het eiland, een beetje hier en daar kijken. 'k Zou er zo aan kunnen wennen.

Eenmaal thuis drong de waarheid al snel door. School begon weer en de zomertemperaturen, die me wel bevallen, daalden snel naar herfstachtige laagten. Vandaag heb ik alle projecten die voor de winter op de planning staan in mijn Ravelryqueue gedrukt. In ieder geval de dingen die snel af moeten. Oepsie, ik krijg het er nog druk mee. Het is bijna weer sjaalenmutstijd. En de tijd breekt weer aan, dat ik kleumend op kantoor achter mijn computer mijn handen zit warm te wrijven. Dus vingeloze wantjes/handwarmdingetjes zijn geen overbodige luxe. Ik heb deze week mijn Clap ook al om, 't is zo in het zomerjasje al best koud op de fiets en op het winderige schoolplein.

Het bloggen was er ook al een poos bij in geschoten. De herfst is het seizoen van het oppakken van de dingen waar je in de zomer geen zin in had, dus hup, de schouders eronder en gaan met die banaan.

Ik ben er weer.

Liedje

Hoe moeilijk kan het zijn,
fietsen in de regen.
Een poncho om de schouders,
windkracht 7 tegen.
't ontgaat me volledig.
Een liedje in mijn hoofd.
Zomer zit van binnen,
dat is wat ik geloof.
Dus fiets ik zo snel ik kan,
naar mijn kindjes en mijn man.
Dat liedje in mijn hoofd:

"Ik ben er bijna!"

Terschelling op hakken

Er stond een weekend ‘met de meiden’  naar Terschelling op het program. Super, zin in natuurlijk! Jammer dat het weer ons geen directe leidraad gaf voor het bepalen van de mee te nemen outfits. Dusssss… koffer vol met, ja ik geef het toe, zo’n beetje mijn halve kastinhoud. Lange broeken, korte broeken, lange jurk, korte jurk, legging, shirts met korte mouwen, strandbadpak, zwembadbadpak, sokken, ondergoed, pyjama, colbertje, sjaal, zomerjas, regenjas, handdoeken groot en klein. Een minstens zo belangrijk (zo niet belangrijker) dilemma; schoenen. Sneakers in geval van strandwandeling in de regen/kou. Slippers in geval van zomer en/of zwembad. Maar waarop lope deze mens gedurende alle andere activiteiten? Een paar leuke platte schoentjes…die heb ik niet. De sneaker staat belachelijk onder een jurkje, dus die is ook niet geschikt als dagelijkse schoen. Ik loop in de zomer het liefst op mijn pumps met 7 centimeter hoge hakken. Erg comfy, al lijkt dat misschien niet zo. Maar op hakken over Terschelling banjeren? Daarover moest ik serieus nadenken. Is het niet te stadse fratserig, zo’n dame die op gehakte schoentjes het eiland verkent? Ze lopen als pantoffeltjes, dat wel. Op vrijdag nieuwe schoenen kopen voor het weekend is ook geen optie. Blaren zijn ongewenst. Weeg en wik, wik en weeg, besluit genomen: ik doe gewoon mijn lievelingspumps aan. ’t Is me ook wat waard dat ik, mocht er een foto genomen worden waar ik op sta, er op m’n voordeligst op uitkom en niet als zo’n gitaarbegeleide, riekend naar de was  die 4 weken geleden al gedaan had moeten worden, in uiterst comfortabele, los zittende kleding voor de tipi zittende mensen die we overal tegenkwamen. Ik ben ik en dat is goed. Begrijp me niet verkeerd, zij zijn zij en dat is ook ok, maar ik eis meer dan dat voor mij.

Het is een prima keus gebleken. Mijn tot de nok gevulde koffertje rolde zuchtend en kreunend achter me aan. Gelukkig deden de koffers van mijn dinnetjes hetzelfde. Maar mijn voetjes waren blij. Kittig trapte ik de trappers in het rond. Van West naar Oosterend en via vele paadjes weer terug. Wat is Terschelling toch mooi! In case of zand, de schoentjes uit en op blote voeten naar het strandpaviljoen. Voor de zekerheid een paar slippers in de tas.

De zon deed zijn uiterste best ons de wind te doen vergeten. Gelukt! Want bruin en dus een vinkje voor het zonvakantiedeel van de evaluatie. Gezellig: ook aangevinkt. Z’s onontdekt talent voor het uitbeelden van allerlei door ons genoemde figuren is weergaloos. We hebben blauw gelegen!  Actief: check. Y, ook bekend als Sporty Spice, heeft ons alle hoeken van het eiland laten zien, wij gingen natuurlijk graag mee, altijd vergezeld van haar vrolijke lach. Als wij onderuit hingen op de bank, werden we met een ‘hup, laten we wat doen’ weer bij de les gebracht. Bijzonder: vink! X, onze reallife gids, wist het allermooiste panoramapunt (slechts 134 treden ver). Ik heb dè mooiste foto’s gemaakt vanuit hier. Zij kent ook alle nooks and crannies van ‘haar’ eiland.  Dankzij Q, onze Blinky Winky, zijn we op plekken geweest waar we zelf nooit hadden verwacht te komen, simpelweg omdat we er nooit aan gedacht zouden hebben het aan degene in charge te vragen. Haar kokette lach en wimperopslag bezorgden ons een bezoekje op de brug (of aan de stuurhut, hoe je het wilt noemen) van de veerboot van Doeksen. Geweldig: check! De bijdrage van W? Ach, die laat ik aan de dames over.

Het breitempo lag niet hoog, lager dan laag eigenlijk. Niet erg, we hadden het druk met allerlei andere ook heel belangrijke dingen. Kletsen, lachen, sauneren, zwemmen, eten, drinken, fietsen, zonnen, spelletjes doen, lezen en slapen. Allemaal gedaan, allemaal leuk! Gaan we bijna weer? 

Zomer in mijn hoofd

Je kent het wel: zo’n dag waarop je niet veel zin hebt van de bank te komen. Een beetje doelloos hangen. 10 minuten 24-kitchen kijken (wat mij betreft meer dan lang genoeg! Dat je kunt koken, wil nog niet zeggen dat je kunt presenteren…), daarna zappen naar een of ander Engels huizenmakeover programma (in 60 minuten een volkomen gedateerd interieur krijgen, omdat je dat zo verdient, leren banken uit grootvaders tijd, gemêleerd grijsbruin tapijt ieuw… Maar op tv roept iedereen "OMG, it's amazing, beautiful!") en vervolgens heerlijk onderuithangend naar de honderdste herhaling van Midsummer Murders kijken (dat is nog zo’n fijne rustig-aan-dan-breekt-het-lijntje-niet serie).

De kids spelen intens gelukkig met het playmobil zwembad op zolder, het regent immers, ze hoeven niet zo nodig naar buiten. Tussen mijn lief en mij ligt, op de bank, de tablet. Dan weer kijkt hij even op het apparaat, surft een beetje heen en weer. Leest een stukje. Typt hier en daar een reactie. Daarna neem ik de tablet en scroll van site naar site. Eigenlijk best een fijne dag.

Op Ravelry is iemand op zoek naar oceaankleurige wol. Altijd leuk om even te kijken wat er wordt gepost. Ik hou van deze kleuren, dus wie weet of ik nog wat moois tegenkom. En ja hoor, een dame post een plaatje van Lorna’s Laces Seaside. Ooooohhhh, dat is mooi! Zandkleur met wit, blauw en turquoise.

Ik ben weg. De zon schijnt heerlijk op mijn door de winter geteisterde lijf. Terwijl ik lig te zonnen, laat ik het droge, warme zand door mijn vingers glijden. Ik hoor het geruis van de branding. Blauwgroene golven rollen wit schuimend het strand op. Wat word ik daar gelukkig van!

"Mammaaaaaa!"…en ik ben weer terug. De kroost heeft dorst. Daar kunnen we wat aan doen. Ik was even in de zomermodus, heerlijk! Gelukkig hebben we een zomervakantie geboekt naar een zonovergoten oord. Hier in Nederland wil het nog niet zo lukken. Toch ben ik heel even op vakantie geweest. Dat smaakt naar meer.